Në prag të zgjedhjeve, kur afatet janë në limite dhe çdo sekondë ka vlerë të madhe, kreu i KQZ-së, Ilirjan Celibashi, ka publikuar “lajmin e madh”: vetëm shtatë qytetarë paskan raportuar mungesën e fletës së votimit. Shtatë! Si të ishte ky ndonjë sukses i paparë që meriton duartrokitje kombëtare.
Sipas Celibashit, kjo është dëshmi se procesi zgjedhor është “i shkëlqyer”. E pse të mos jetë? Fundja, shtatë raste të raportuara janë një statistikë gati e padukshme për një vend ku me mijëra emigrantë presin më kot zarfin e tyre të votimit. Nëse ata të tjerët nuk ankohen, ndoshta janë të lumtur që zarfi bosh u shpëtoi kohën e shpenzuar për të votuar.
Por prisni, ka më shumë. Celibashi i kujtoi opinionit publik se DHL ka detyrimin të mbajë zarfet në zyrë deri më 8 maj. Duket se kjo është një garanci e madhe – se pas zgjedhjeve, çdo emigrant mund të shkojë në zyrat e DHL-së për të soditur zarfin bosh, duke kujtuar ëndrrën e shkuar të një vote që nuk mbërriti kurrë.
Ndërkohë, KQZ raporton “bashkëpunim të shkëlqyer” me SPAK-un, duke dhënë premtime se çdo gjë do të sqarojë “brenda 24 orëve”. Në një kohë kur qytetarët shqiptarë jashtë vendit presin veprime konkrete, KQZ i ngjan një orkestra që luan simfoni premtimesh – me afate që shkelen çdo ditë.
Dhe në fund, vjen reflektimi filozofik i Celibashit: “Shqipëria është në një moment të rëndësishëm”. Patjetër, aq i rëndësishëm sa zarfi bosh ka marrë statusin e simbolit të zgjedhjeve me “integritet”. Për një proces kaq të mirë, ndoshta do të duhej të shpiknim një çmim të ri: “Zarfi i Artë”. Të paktën ta ketë një vlerë të shtuar tenderi 23 milionësh për votën e emigrantëve.
