Quhet Ulrich Siegmund, është vetëm 35 vjeç dhe deri pak vite më parë emri i tij thoshte shumë pak jashtë Saksoni-Anhaltit. Sot është një nga politikanët më të përfolur të Gjermanisë.
Nën drejtimin e tij, AfD fitoi të dielën zgjedhjet në Saksoni-Anhalt me 43.8% të votave, nga 20.8% që kishte marrë pesë vjet më parë. CDU-ja e kancelarit Friedrich Merz u rrëzua në vetëm 17.2%. AfD mori 39 nga 83 mandatet, vetëm tre vende larg shumicës absolute.
Është një rezultat historik: hera e parë në Gjermaninë e pasluftës që një parti e ekstremit të djathtë fiton zgjedhje për parlamentin e një landi. Por paradoksi është se njeriu që e realizoi këtë nuk ndërtoi fushatën duke u paraqitur si politikani i egër i ekstremit të djathtë.
Siegmund ndërtoi pikërisht imazhin e kundërt.
Ai shfaqet në TikTok, bën selfie me votuesit, pi birrë në festa lokale dhe flet për problemet e përditshme. Deutsche Welle e përshkruan si një politikan që përpiqet të duket i afrueshëm, ndërsa videot e tij arrijnë qindra mijëra njerëz. AP vëren se ai e ka paketuar një program radikal në një imazh publik më optimist dhe më pak agresiv.
Por pas paketimit modern qëndron një program shumë më radikal.
Siegmund kërkon një politikë shumë më të ashpër kundër emigracionit, shtim të dëbimeve, kufizim të politikave të diversitetit dhe detyrim për punë për azilkërkuesit. AfD-ja e tij kërkon gjithashtu afrimin me Rusinë dhe ndërprerjen e mbështetjes për Ukrainën.
Dhe këtu profili i tij bëhet më problematik.
Siegmund mori pjesë në takimin famëkeq të Potsdamit në vitin 2023, ku u diskutuan ide për dëbimin në shkallë të gjerë të emigrantëve dhe personave me prejardhje migratore. Vetë dega e AfD-së në Saksoni-Anhalt, të cilën ai përfaqëson, është klasifikuar nga shërbimi i inteligjencës së brendshme të landit si një organizatë e konfirmuar ekstremiste e djathtë.
Siegmund, megjithatë, ka kuptuar diçka që mund të jetë shumë më e rëndësishme për të ardhmen e AfD-së: radikalizmi elektoral mund të shitet edhe pa bërtitur.
Në vend të retorikës së rëndë ideologjike, ai ka folur për një Gjermani që, sipas tij, dikur ishte më e sigurt, më e rregullt dhe më normale. Ka përdorur nostalgjinë e Gjermanisë Lindore dhe pakënaqësinë ndaj Berlinit, emigracionit dhe qeverisë federale për të ndërtuar një fushatë shumë më personale. AP e përshkruan pikërisht këtë kombinim – fytyrë miqësore dhe program radikal – si një nga çelësat e suksesit të tij.
Dhe funksionoi.
Pjesëmarrja në zgjedhje arriti 77.8%, ndërsa AfD tërhoqi edhe një numër të madh njerëzish që pesë vjet më parë nuk kishin votuar fare. Pas rezultatit, Siegmund deklaroi: “Kemi shkruar historinë.”
Megjithatë, fitorja nuk do të thotë automatikisht se 35-vjeçari do të bëhet kryeministër i Saksoni-Anhaltit.
AfD-së i mungojnë tre mandate për shumicën absolute dhe partitë e tjera kryesore vazhdojnë të refuzojnë bashkëpunimin me të – të ashtuquajturin Brandmauer, “murin mbrojtës” kundër AfD-së. Siegmund ka ftuar partitë e tjera të negociojnë, por deri tani askush nuk ka sinjalizuar se është gati ta çojë atë në krye të qeverisë.
Pikërisht për këtë arsye, historia e Ulrich Siegmund nuk është vetëm historia e një 35-vjeçari që fitoi një land të Gjermanisë Lindore.
Ai mund të jetë eksperimenti i ri i AfD-së: jo më ekstremi i djathtë me pamjen e ekstremit të djathtë, por një politikan i ri, i buzëqeshur, shumë aktiv në TikTok dhe me gjuhë të thjeshtë, që e bën të njëjtën agjendë shumë më të shitshme për votuesin e zakonshëm.
Dhe rezultati i djeshëm tregon se, të paktën në Saksoni-Anhalt, formula funksionoi.
