Fatmir Xhafaj zgjodhi sot të ngrejë zërin ndaj drejtuesit të Agjencisë për Eficencën e Energjisë, Ani Hasa, për një përgjigje të vonuar ndaj Kuvendit. Një vonesë administrative, sigurisht e kritikueshme, por krejt e vogël përballë skandalit që ka goditur shtetin në zemër: dosjes së Vlora Hysenit dhe komunikimeve të saj me Ergys Agasin, person nën hetim dhe në kërkim nga drejtësia.
Në seancën dëgjimore parlamentare, Xhafaj i tha Hasës se institucioni i tij ishte “më aspak korrekt” në raport me Parlamentin, pasi i ishin dashur 5 muaj për të kthyer përgjigje. Ai foli për autoritetin e Kuvendit, për raportin me institucionet dhe paralajmëroi se komisioni do të hartojë një raport për t’ia dërguar eprorëve të agjencisë.
Por në të njëjtën kohë, kur vendi ka përballë një nga skandalet më të rënda të sigurisë kombëtare, mazhoranca vijon të sillet sikur problemi kryesor i shtetit janë shkresat e vonuara të një agjencie.
SPAK dyshon se ish-drejtuesja e SHISH, Vlora Hyseni, ka pasur komunikime të vazhdueshme me Ergys Agasin, ndërsa ky i fundit ishte nën hetim dhe në kërkim. Nga dokumentet e dosjes rezulton se komunikimet mes tyre kanë qenë të shpeshta, të përditshme dhe të tejzgjatura në kohë, përmes telefonatave, video-telefonatave, mesazheve, fotove dhe videove. Në aparatin e Agasit, sipas dosjes, janë gjetur qindra forma komunikimi me drejtuesen e shërbimit sekret.
Prandaj skena e Xhafajt me Ani Hasën ngjan më shumë me proverbin e vjetër: s’ka ç’i bën gomarit, i bie samarit. Mazhoranca nuk po përballet seriozisht me pyetjen që rëndon mbi të: kush e solli Vlora Hysenin në krye të SHISH, kush e mbajti aty dhe çfarë dinin institucionet për kontaktet e saj?
Është më e lehtë të bësh të fortin në komision me një drejtues agjencie. Është shumë më e vështirë të pyesësh pse një institucion që duhej të ruante sekretet e shtetit përfundoi vetë në qendër të një dosjeje të SPAK.
Dhe këtu nis përgjegjësia politike. Sepse skandali i SHISH nuk është thjesht dosje penale. Është dështim i filtrave të shtetit, i kontrollit politik, i emërimeve të besuara dhe i mbikëqyrjes parlamentare që mazhoranca e kujton vetëm kur ka përballë një “samar” të lehtë për t’u goditur.
