Kryenegociatorja Majlinda Dhuka na njoftoi, me atë qetësinë e dikujt që pret radhën në farmaci, se në Bruksel nuk ka as vonesa, as ngecje, as tension. Sipas saj, fakti që vendet anëtare po e "bluajnë" raportin e IBAR-it prej dy muajsh është thjesht një "procedurë normale".
Në fakt, ka një lloj elegance në këtë mohim të realitetit. Ndërsa zyrat e BE-së në Bruksel po ziejnë nga skepticizmi dhe korridoret diplomatike flasin për një bllokim të qartë, kryenegociatorja jonë na kërkon të "respektojmë procesin". Është pak a shumë si t’i thuash dikujt që ka mbetur jashtë shtëpisë në mes të shiut: "Nuk jam i bllokuar, thjesht po respektoj procedurën e bravës që nuk po hapet".
“Nuk ka asnjë vonesë, nuk ka asnjë ngecje të këtij procesi. Diskutimi mes vendeve anëtare ka filluar në mars, vazhdon, është procedurë normale e diskutimit mes vendeve anëtare dhe Komisionit Europian. Së pari vizitohet progresi i Shqipërisë për mjaftueshmërinë, cilësinë dhe identifikuar drejtime të reja përmirësimi. Së dyti, vendet anëtare diskutojnë për kushtet e mbylljes së negociatave. Shqipëria duhet të respektojë këtë proces diskutimesh. Diskutimet vazhdojnë në mënyrë sistematike dhe kanë vetëm dy muaj”, tha Dhuka në Komisionin e Integrimit.
Ironia bëhet edhe më therëse kur kjo "qetësi diplomatike" përplaset me zhurmën e prangave që po kërkohen në Tiranë. Përtej retorikës zyrtare se "procesi vazhdon sistematikisht", në Bruksel nuk është se po diskutojnë për cilësinë e bojës së fasadave. Aty po diskutohet se si ka mundësi që një qeveri që pretendon të hyjë në familjen evropiane, përdor çdo artificë juridike dhe politike për të bllokuar llogaridhënien dhe për të penguar me votë arrestimin e Ballukut.
Rasti i Belinda Ballukut, ku kërkesat për arrestim apo hetim thellohen nën dyshimet për afera miliona eurosh, është pikërisht "drejtimi i ri i përmirësimit" që vendet anëtare kanë pikasur, por që Dhuka preferon ta mbështjellë me celofanin e diplomacisë. Është e vështirë të bindësh Holandën apo Gjermaninë se sundimi i ligjit po marshon, kur "lokomotiva" e qeverisë është stacionuar në mbrojtje të numrit dy të ekzekutivit.
Pra, sipas qeverisë, nuk ka ngecje. Ka thjesht një "shkëmbim mendimesh" që zgjat pafund. Ndërkohë që Shqipëria "respekton procesin", procesi po na tregon se korrupsioni i nivelit të lartë dhe paprekshmëria e "peshqve të mëdhenj" janë bërë mure.
Në fund të ditës, Majlinda Dhuka ka të drejtë, nuk ka asnjë vonesë. Jemi ekzaktësisht aty ku kemi qenë gjithmonë: me sytë nga Brukseli, por me duart e lidhura nga interesat e Tiranës. Dera nuk është e mbyllur, thjesht po na kërkojnë çelësin e drejtësisë, të cilin ne po e mbajmë fshehur nën tapetin e "proceseve normale".
