Nga Fitim Zekthi
Partia Demokratike ka hyrë prej kohësh në një trajektore mjaft të rrezikshme për të dhe për opozitarizmin në vend. Problemi më i rëndë i saj nuk është gjendja e rëndë, por pamundësia për të parë dhe për të njohur gjendjen e rëndë. Ajo është partia më e madhe dhe e vetmja që ka potencialin të shërbejë si forca që mund të rrëzojë ose si forca rreth të cilës mund të mblidhen të gjithë faktorët opozitarë për të rrëzuar qeverinë e kryeministrit Rama.
Një parti në opozitë, parimisht, që ditën e parë që bie në opozitë përpiqet të bëjë disa gjëra bazë, të cilat kur të vijë dita e zgjedhjeve pas katër viteve të fitojë zgjedhjet.
Gjëja e parë, gjetja e narrativës së duhur, përcaktimi i diskursit të duhur, fokusimi tek problemi i duhur që ka vendi.
Gjëja e dytë është ndërtimi i një atmosfere demokratike brenda partisë, ndërtimi i një ambienti ku gjithkush ndihet mirë dhe i respektuar, ndërtimi i një hapësire të brendshme debati dhe diskutimi ku gjithçka thuhet lirisht dhe pa drojë.
Gjëja e tretë është marrja një e nga një e grupeve të votuesve të cilët parimisht votojnë partinë e opozitës dhe artikulimi i çështjeve që i bëjnë këto grupime të votojnë opozitën kur të vijë dita e zgjedhjeve.
Ka edhe shumë të tjera, por këto thoshte David Lidington, një ish-drejtues i Partisë Konservatore që fitoi zgjedhjet me David Cameron në Britani në vitin 2010. Ai sillte përvojën e partisë së tij, e cila vuajti 13 vite në opozitë, dhe thoshte se Partia Konservatore këto gjëra i bëri keq.
Partia Demokratike në Shqipëri dhe lideri i saj Sali Berisha nuk po i bëjnë keq këto gjëra. Ata nuk i kanë fare në llogari, nuk i kanë fare në rend të ditës. Ata po bëjnë prej kohësh të kundërtën, po i përkeqësojnë edhe më shumë gjërat vazhdimisht.
Partia Demokratike dhe kryetari i saj bëjnë gjithnjë të njëjtën gjë dhe e bëjnë keq. Gjuha politike e PD-së është konfliktuale, radikale, pa substancë mbi idetë dhe vlerat e djathta, është një gjuhë që nuk shenjon problemet dhe nuk identifikon zgjidhjet për vendin. Është një gjuhë që e zhvendos problemin, e zhvendos përgjegjësinë, është një gjuhë shfajësuese në lidhje me përgjegjësitë e PD-së dhe është një gjuhë totalisht denoncuese.
Duke qenë e tillë, kjo gjuhë nuk mund t’i drejtohet kurrë gjerësisht shoqërisë. Kjo gjuhë do t’i drejtohet gjithnjë e më shumë një pjese të shoqërisë që zvogëlohet. PD nuk ka identifikuar një çështje ose dy-tre çështje që të jenë zemra e problemeve të vendit dhe të identifikojë zgjidhjet për to. Këto duhet të jenë edhe çështjet që shqetësojnë më shumë shoqërinë. PD flet për korrupsionin dhe krimin, për drogën dhe mafien dhe denoncon pandalur njerëz të shumicës qeverisëse. Korrupsioni dhe krimi janë vërtet tmerrësisht të përhapur, por nuk mund të jetë kjo çështja kryesore e artikulimit politik të opozitës. Në qoftë se do të ishte kjo, kjo duhet të shoqërohej natë e ditë me mënyrën se si PD do ta zgjidhte dhe do të bindte njerëzit jo vetëm që kjo është çështja, por që zgjidhja që jep PD është zgjidhja më e mirë dhe e realizueshme nga PD. Kjo nuk ka ndodhur. PD nuk ka thënë asgjë serioze që të bindë shoqërinë se si do ta zgjidhë këtë.
Në lidhje me atmosferën e brendshme, PD nuk ka krijuar një ambient demokratik ku mbahen zgjedhje të lira, ku garohet lirisht, ku debatohet lirisht, ku flitet lirisht, ku nuk ka armiq dhe tradhtarë. Përkundrazi, PD ka ndërtuar një ambient të brendshëm helmues dhe acidik njëkohësisht. Ambienti nuk lejon të gjallojë asgjë ndryshe nga gjuha dhe narrativa e kryetarit. Në lidhje me grupet shoqërore që janë ose mund të jenë votues të natyrshëm të PD-së nuk kemi asgjë. PD nuk ka një gjuhë ose një regjistër të besueshëm as për bizneset, as për punëtorët, as për të persekutuarit, as për pronarët, as për fermerët dhe as për studentët. Ka vetëm fjalë ose fjali të shkëputura sipas kontekstit. Me mënyrën se si po shkon drejt zgjedhjes së kryetarit dhe me mënyrën se si po i përkeqëson gjërat, ajo i shëmbëllen dialogut të famshëm të Mikhail Bulgakov tek libri The Master and Margarita.
Në këtë vepër të mrekullueshme të Mikhail Bulgakov ka një dialog të jashtëzakonshëm mes Mikhail Alexandrovich Berlioz-it dhe Ivan Bezdomny-it, njëri shkrimtar dhe tjetri botues. Njëri thotë: “Imagjino të bëhesh kryetar, të jesh kryetar, të drejtosh, të komandosh, të kesh pushtet. Më pas mëson se të ka prekur kanceri i mushkërive. Nis e të kap tmerri. Bobo po humb gjithçka. Familjarët fillojnë të gënjejnë. Shkon te mjekët më të njohur.
Më pas shkon tek mjekët popullorë. Më pas shkon edhe te fallxhorët. Përpiqesh të gjesh derman në mënyrat më të çuditshme dhe më irracionale. Nuk të intereson më askush dhe nuk do t’ia dish as për njerëzit e familjes tënde. Vazhdon kjo lloj lëngate dhe më pas e gjen veten në një kuti prej druri. Kjo është rruga e pashmangshme.”
Kjo po ndodh në PD. Ajo ka mësuar se është me kancer në mushkëri. Është lebetitur dhe kërkon zgjidhje. Ajo duket se po ndjek në mënyrë komplet irracionale (duke dashur të mbrojë pushtetin e brendshëm që ka) këshilla dhe “kura” komplet qesharake, deri edhe me fallxhorë. Ajo dhe kryetari i saj janë mbushur dhe mbuluar me gënjeshtrat që i japin njerëzit e ekipit, që i bëjnë qejfin kot. Si në dialogun e Bulgakovit, PD dhe kryetari nuk e çajnë fare për njerëzit e ekipit, për anëtarët e PD-së dhe për Shqipërinë, por kujdesen vetëm për veten. Me këtë rrugë kryetari i PD-së dhe PD do të përfundojnë politikisht në arkën e drurit si tek dialogu i Bulgakovit.
