Nga fjalët për parandalimin dhe rehabilitimin, te protestat dhe përplasja me qytetarët: sa larg është retorika politike nga realiteti?
Ministri i Brendshëm, Ervin Demo, dhe kryeministrja italiane, Giorgia Meloni, u shfaqën krah për krah në San Patrignano, në një takim ndërkombëtar ku në qendër ishte lufta kundër varësive, mbrojtja e të rinjve dhe rehabilitimi.
Mesazhi në letër tingëllon i padiskutueshëm: të rinjtë duhet të mbrohen, varësitë duhen parandaluar dhe personave që përballen me drogën duhet t’u jepet mundësia për rehabilitim dhe riintegrim.
Por pikërisht këtu lind pyetja politike: çfarë kuptimi ka “mbrojtja e të rinjve” kur të rinjtë dhe qytetarët që dalin në protestë përballen me një shtet që përdor forcën e policisë për të menaxhuar pakënaqësinë?
Demo, që drejton institucionin përgjegjës për rendin dhe sigurinë publike në Shqipëri, flet nga Italia për një qasje që duhet të jetë afatgjatë, sociale dhe njerëzore. Por në Shqipëri, çdo deklaratë e tillë për mbrojtjen e qytetarëve përplaset me mënyrën se si policia sillet ndaj protestave dhe protestuesve.
Kjo është kontradikta që kërkon përgjigje.
A është i njëjti shtet që kërkon të rehabilitojë të rinjtë, por kur ata dalin në rrugë për të protestuar, i sheh para së gjithash si problem rendi?
Edhe Meloni nuk është jashtë kësaj dileme. Qeveria e saj është përballur me kritika dhe debate të forta për politikat ndaj protestave dhe rendit publik, ndërsa qasja e saj ndaj sigurisë ka qenë shpesh e karakterizuar nga forcimi i kompetencave dhe masave të kontrollit.
Kështu, fotografia e dy zyrtarëve duke shtrënguar duart dhe duke folur për “mbrojtjen e të rinjve” mund të lexohet në dy mënyra.
Në versionin zyrtar, është fotografia e dy qeverive që duan të luftojnë drogën, varësinë dhe pasojat sociale të saj.
Në versionin kritik, është fotografia e dy politikave që flasin për mbrojtjen e të rinjve, ndërkohë që modeli i tyre i qeverisjes ngre pikëpyetje për mënyrën se si trajtohet një tjetër e drejtë themelore e të rinjve dhe qytetarëve: e drejta për të protestuar dhe për të kundërshtuar pushtetin.
Sepse mbrojtja e të rinjve nuk mund të kufizohet vetëm te droga.
Një shoqëri e shëndetshme kërkon edhe të rinj që mund të flasin, të protestojnë, të kundërshtojnë dhe të mos kenë frikë nga uniforma e shtetit.
Prandaj, pyetja që mbetet pas takimit në San Patrignano është më e fortë se slogani diplomatik:
DEMO dhe MELONI po flasin vërtet për mënyrën se si t’i mbrojnë të rinjtë — apo po ndërtojnë një tjetër model se si t’i kontrollojnë dhe t’i shtypin kur ata bëhen zë kritik ndaj pushtetit?
Sepse nuk mjafton të thuash se po mbron të rinjtë nga droga.
Duhet të tregosh edhe se i mbron nga abuzimi i pushtetit.
