KQZ-ja të japë llogari: Kush e shiti votën, kush e mbrojti pushtetin dhe kush e la demokracinë në krizë?
Ka diçka më të rëndë se humbja e një palë zgjedhjeve: grabitja e besimit se vota e qytetarit ka vlerë. Kur vendi i punës, buka e fëmijëve dhe e ardhmja e familjes kthehen në mjete shantazhi politik, demokracia nuk plagoset thjesht, ajo dhunohet. Dhe kur institucionet heshtin, mbyllin sytë ose fshihen pas procedurave, ato bëhen pjesë e problemit.
Edi Rama ka 83 mandate nga zgjedhjet e 11 majit 2025. Por këto mandate nuk i japin askujt të drejtën të mbyllë gojën e qytetarëve. Nuk i fshijnë akuzat për presion, intimidim dhe përdorim të shtetit si makineri elektorale. Nuk e zëvendësojnë llogaridhënien.
Dhe pikërisht këtu del në pah përgjegjësia e KQZ-së!
OSBE/ODIHR evidentoi probleme serioze me përdorimin e burimeve shtetërore, presionin ndaj punonjësve publikë dhe pretendimet për blerje votash. Këto nuk janë thashetheme kafenesh. Janë shqetësime të dokumentuara nga një mision ndërkombëtar vëzhgimi.
Zoti Ilirjan Celibashi, qytetarët nuk kanë nevojë për justifikime burokratike dhe leksione mbi procedurat. Kanë nevojë për përgjigje të drejtpërdrejta dhe për përgjegjës që nuk fshihen pas vulave!
KQZ-ja kishte marrë 166 denoncime për shkelje administrative deri në ditën e zgjedhjeve.
Në 37 raste vendosi të mos niste hetim.
Pse u mbyllën këto raste? Kush i shqyrtoi? Kush vendosi të mos hetonte? Me çfarë arsyetimi u hodhën poshtë shqetësimet e qytetarëve?
Më 28 gusht, Komisioni Rregullator certifikoi rezultatet me tri vota pro dhe dy kundër.
Por një votë administrative nuk e pastron një proces të njollosur. Një vulë nuk i zhduk dyshimet. Një certifikim nuk e kthen një garë të pabarabartë në zgjedhje të ndershme. Komisioni Rregullator, i mbushur me njerëz të lidhur politikisht dhe të verbër përballë
pushtetit, zgjodhi të mbrojë interesat e tij në vend që të mbrojë integritetin e procesit
zgjedhor!
KQZ-ja nuk është noter i pushtetit dhe as shërbim ligjor i mazhorancës!
Është institucion që duhet të zbatojë ligjin zgjedhor pa frikë, pa pazare dhe pa dallim partie.
Por kur denoncimet arkivohen, kur shkeljet relativizohen dhe kur vendimet merren në favor të pushtetit, KQZ-ja nuk është më arbitër, bëhet pjesë e mekanizmit që e mbron pushtetin. Kjo përgjegjësi duhet hetuar në çdo nivel: nga Komisioneri te KAS-i, Komisioni Rregullator
dhe komisionet në terren.
Nëse ka pasur ndikim politik mbi vendimet, ai duhet zbuluar. Nëse janë neglizhuar denoncime, përgjegjësit duhet të japin llogari. Nëse ligji është përdorur si mburojë për të mos hetuar, kjo duhet denoncuar publikisht.
Sepse një vend nuk mund ta ruajë paqen civile duke u kërkuar qytetarëve të heshtin
përballë padrejtësisë. Shqipëria nuk ka nevojë për institucione që i shërbejnë pushtetit. Ka nevojë për institucione që i tremben vetëm shkeljes së ligjit!
Qytetarët kanë të drejtë të kërkojnë llogari nga KQZ-ja përmes protestave paqësore, kërkesave publike dhe mbikëqyrjes së pavarur. Shoqëria civile dhe mediat kanë detyrimin të kërkojnë çdo dokument, vendim dhe procesverbal që mund të zbulojë se si u
administruan zgjedhjet. Ilirjan Celibashi dhe çdo organ vendimmarrës duhet të përgjigjen për kompetencat,
mosveprimet dhe vendimet e tyre.
83 mandatet janë rezultat zyrtar. Por certifikimi nuk është pafajësi dhe as imunitet nga përgjegjësia!
Vota nuk është pronë e Ramës. Nuk është pronë e partive. Nuk është pronë e KQZ-së.
VOTA ËSHTË E QYTETARIT!
Dhe kur qytetari kërkon llogari, asnjë vulë, asnjë komision dhe asnjë institucion i kapur nuk mund ta zëvendësojë përgjigjen./ Nga Muriel
