Nga Muriel
Kur fëmijët dhe studentët denoncojnë dhunën e policisë, mungesa e llogaridhënies ngre pyetjen më të rëndë: A po mbron prokuroria ligjin apo pushtetin?
Pse nuk arrestohen policët e dyshuar për dhunë ndaj fëmijëve dhe studentëve? Kush i dha urdhrat? Dhe kush po i mbron?
Kjo është pyetja që sot duhet të tronditë ndërgjegjen e çdo shqiptari. Sepse më e rëndë se dhuna e denoncuar ndaj fëmijëve është mundësia që institucioni i ngarkuar për ta hetuar atë të mos ketë guximin të përballet me pushtetin.
Pamjet nga protestat në Tiranë janë shqetësuese. Të mitur që denoncojnë keqtrajtim, studentë të përballur me forcën policore, organizata të të drejtave të njeriut që kërkojnë hetime dhe përgjegjësi.
Por përballë gjithë kësaj, çfarë po shohin shqiptarët?
Një prokurori që ende nuk ka dhënë përgjigje bindëse se kush mban përgjegjësi për dhunën e mundshme të paligjshme dhe kush mund ta ketë urdhëruar atë!
Po, janë regjistruar procedime. Por hapja e një dosjeje nuk është drejtësi. Një njoftim për shtyp nuk është pavarësi. Dhe një hetim pa transparencën e nevojshme nuk mund ta rikthejë besimin e qytetarëve.
Prokuroria e Tiranës duhet të përgjigjet: A janë identifikuar efektivët e dyshuar? A janë administruar të gjitha pamjet? A është hetuar zinxhiri komandues? A janë shqyrtuar masat ligjore ndaj personave për të cilët ekzistojnë prova?
Prokuroria e Përgjithshme duhet të ushtrojë përgjegjësitë e saj institucionale. SPAK-u duhet të veprojë nëse dalin dyshime për vepra penale që hyjnë në juridiksionin e tij.
Sepse drejtësia që tregon forcë ndaj protestuesit, por nuk demonstron të njëjtën vendosmëri ndaj policit të dyshuar për dhunë, krijon pamjen e një drejtësie selektive!
Dhe drejtësia selektive është arma më e rrezikshme e çdo pushteti që kërkon t’i shmanget llogaridhënies.
Kjo është akuza më e rëndë politike që sot rëndon mbi prokurorinë shqiptare. Dyshimi se ajo po shndërrohet nga kontrolluese e pushtetit në mburojë të tij.
Edi Rama ka përgjegjësi politike për mënyrën si funksionon policia. Por prokuroria nuk është zyrë e Kryeministrisë. Nuk është shërbimi juridik i qeverisë. Nuk është institucion që pret leje politike për të hetuar.
Prokurorë, detyra juaj është të hetoni pushtetin, jo ta mbroni nga ligji!
Shqipëria e ka njohur një herë prokurorinë politike. Në vitet e monizmit, edhe nën Ramiz Alinë, ajo ishte pjesë e mekanizmit të partisë-shtet. Sot sistemi është tjetër, por çdo shenjë e nënshtrimit ndaj politikës ringjall një kujtesë të errët.
Nuk u rrëzua monizmi që drejtësia të vazhdojë të ketë frikë nga pushteti!
Dhe këtu duhet të reagojnë edhe Bashkimi Evropian dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Partnerë ndërkombëtarë, mos e matni reformën vetëm me miliona euro, institucione të ngritura dhe raporte progresi. Mateni me guximin e prokurorit për të hetuar policinë dhe drejtuesit e saj, pa marrë parasysh lidhjet politike.
Shqiptarët kërkuan një drejtësi që të kontrollonte pushtetin e Edi Ramës, jo një drejtësi që mund të shndërrohej në mbrojtëse të tij!
Prindërit, studentët dhe qytetarët kanë të drejtë të kërkojnë publikisht dhe paqësisht hetime të plota, transparencë dhe përgjegjësi. Arrestimet kërkojnë prova dhe kushte ligjore, por as uniforma dhe as pushteti nuk mund të shërbejnë si imunitet.
Sepse sot nuk është në provë vetëm policia.
Sot është në provë vetë prokuroria shqiptare!
Dhe nëse drejtësia nuk arrin të zbardhë dhunën e denoncuar, historia do të kërkojë përgjigje për tri pyetje:
Kush i goditi fëmijët? Kush dha urdhrat? Dhe kush i la përgjegjësit pa u ndëshkuar?
