Nga Muriel
Ka ardhur çasti kur arroganca e Edi Ramës nuk mund të shitet më si forcë. Ajo është bërë simbol i konsumimit të një pushteti që, në vend të përgjigjeve, ofron armiq; në vend të përgjegjësisë, propagandë; në vend të dialogut, frikë.
Fjalimi i tij më 18 tetor ishte një përpjekje për ta kthyer protestuesin në fajtor dhe pushtetin në viktimë. I vdekuri i pakallur nuk është qytetari që proteston. Është modeli i qeverisjes që kërkon nënshtrim edhe kur besimi tek ai është tronditur.
Pas trembëdhjetë vitesh në pushtet, Rama foli për gurë, maska, molotovë, ekstremistë, Rusinë, Iranin dhe rrezikun e gjakderdhjes. Por ku ishin përgjigjet për studentët, largimin e të rinjve, korrupsionin dhe drejtësinë me dy standarde?
Asgjë që t’i përgjigjej peshës së këtyre pyetjeve.
Rama foli për një kurth që kërkon gjak. Por një kryeministër nuk mund të shpallë qëllime kriminale pa prova. Nëse ka ndërhyrje të huaja, le t’i dokumentojë. Nëse ka autorë dhune, le të përgjigjen përpara ligjit. Por një gur i hedhur nga një individ nuk mund të përdoret për të varrosur të drejtën e mijëra qytetarëve për të protestuar.
Protesta nuk është krim. Kundërshtimi nuk është tradhti. Shqipëria nuk është pronë private e Edi Ramës!
Më e rënda është ajo që fjalimi lë në hije, përgjegjësia e shtetit për dhunën e dyshuar policore.
Sipas raportimeve të Reuters deri më 17 tetor, mbi një mijë persona ishin arrestuar gjatë protestave, ndërsa shtatë punonjës policie ishin pezulluar në kuadër të procedurave disiplinore. Janë raportuar edhe raste të përdorimit të forcës ndaj gazetarëve dhe protestuesve.
Kush dha urdhrat? Kush kontrolloi proporcionalitetin e forcës? Sa kallëzime janë regjistruar ndaj policëve? Çfarë kanë bërë prokuroritë me pamjet filmike dhe dëshmitë?
Pse duhet t’i besojë qytetari një shteti që nuk tregon si heton vetveten?
Dhe këtu lind pyetja më shqetësuese: a ekziston një mirëkuptim i heshtur midis qeverisë dhe drejtuesve të prokurorisë për të shmangur përgjegjësinë penale të efektivëve të dyshuar për dhunë?
Nuk ka prova publike të verifikuara për një marrëveshje të tillë. As mungesa e arrestimeve nuk e provon atë, arrestimi nuk është automatik dhe kërkon kushte ligjore. Por këto kufizime nuk e përjashtojnë detyrimin për hetim të pavarur dhe llogaridhënie.
A janë identifikuar efektivët e dyshuar? A janë administruar provat? A janë marrë vendime të arsyetuara? A ka pasur ndikim politik mbi hetimet?
Nëse do të provohej një marrëveshje për të mbrojtur policë që kanë shkelur ligjin, nuk do të kishim thjesht një skandal policor. Do të kishim një goditje ndaj vetë shtetit të së drejtës.
Prokuroria nuk mund të fshihet pas heshtjes. Pavarësia nuk është privilegj për të shmangur përgjegjësinë, por detyrim për të vepruar pa ndikim politik. Drejtësia që heton protestuesin, por nuk heton me të njëjtin seriozitet dyshimet ndaj uniformës, e humbet besueshmërinë.
Rama solli në fjalim edhe 21 Janarin. Katër qytetarët e vrarë në vitin 2011 janë plagë e rëndë e historisë sonë. Por kujtimi i tyre nuk mund të shërbejë si certifikatë pafajësie për qeverinë e sotme.
Të mos vrasësh qytetarë nuk është meritë politike. Është detyrimi minimal i çdo shteti!
Momenti më zbulues ishte kur Rama foli për veten si njeri me mision.
Jo, zoti kryeministër. Shqipëria nuk ka nevojë për shpëtimtarë të përjetshëm. Ka nevojë për institucione që funksionojnë edhe kur kryeministri largohet.
Europa nuk është peng i mandatit tënd. Shteti nuk është zgjatim i biografisë sate. Dhe zgjedhjet nuk janë licencë për arrogancë. Shumica parlamentare nuk e shuan të drejtën e qytetarëve për të protestuar, as detyrimin e qeverisë për të dhënë llogari.
Qytetarët kanë të drejtë të kërkojnë prova. Studentët kanë të drejtë të kërkojnë përgjigje. Gazetarët kanë të drejtë të dokumentojnë abuzimet. Prokurorët kanë detyrimin të hetojnë pa u përkulur përpara pushtetit.
Edi Rama duhet ta kuptojë: një fjalim nuk zëvendëson përgjegjësinë. Një akuzë nuk zëvendëson provën. Një shumicë nuk zëvendëson drejtësinë. Dhe frika nuk zëvendëson besimin.
Shqipëria është shumë më e madhe se çdo kryeministër.
I vdekuri i pakallur është miti se pushteti i gjatë e bën një njeri të domosdoshëm.
Prandaj, qytetarët nuk duhet të heshtin përballë padrejtësisë. Duhet të kërkojnë llogari, të dokumentojnë abuzimet dhe të mbrojnë të drejtat e tyre përmes protestës paqësore dhe mjeteve demokratike.
Nuk është Shqipëria që duhet të përshtatet me frikën e Edi Ramës nga kundërshtimi. Është Edi Rama që duhet të përballet me të drejtën e Shqipërisë për ta kundërshtuar!
Sepse demokracia nuk fillon dhe nuk mbaron me një kryeministër.
Ajo jeton për aq kohë sa qytetari ka guximin të kërkojë llogari dhe të kundërshtojë çdo pushtet që beson se është i paprekshëm.
