Të gjithë njohim dikë që mund të flasë për 20 minuta pa bërë asnjë pyetje. Ose dikë që sapo nis t’i tregosh një histori, të ndërpret për të treguar një histori të vetën.
Një analizë e re e The Guardian shqyrton psikologjinë e bisedave të njëanshme dhe njerëzit që, me apo pa vetëdije, monopolizojnë komunikimin.
Ekspertët dallojnë disa profile.
I pari është “monologu serial”: personi që nis të flasë dhe nuk ndalet, duke mos vënë re ose duke injoruar sinjalet se tjetri dëshiron të marrë pjesë në bisedë.
Një tjetër është ai që praktikon atë që sot quhet “trauma dumping”: shkarkon probleme dhe përvoja shumë personale te një person tjetër pa pyetur nëse ai ka energjinë apo dëshirën për t’i përballuar emocionalisht.
Pastaj është ndërprerësi kronik, që nuk pret që tjetri të përfundojë mendimin.
Artikulli identifikon edhe një sjellje më të hollë: “boomerasking”. Personi të bën një pyetje jo sepse është realisht i interesuar për përgjigjen, por sepse dëshiron që më pas t’i bësh të njëjtën pyetje atij.
“Si i kalove pushimet?” mund të jetë në të vërtetë hyrja për të të treguar 25 minuta për pushimet e veta.
Psikoterapistët Charlotte Fox Weber dhe Sarah Rozenthuler shpjegojnë se biseda e mirë kërkon reciprocitet. Nuk mjafton të dish të flasësh; duhet të dallosh kur tjetri dëshiron të flasë, kur ka humbur interesin dhe kur tema po bëhet emocionalisht shumë e rëndë.
Por pse disa njerëz nuk i dallojnë këto sinjale?
Arsyet mund të jenë të ndryshme. Dikush mund të jetë nervoz dhe ta mbushë heshtjen duke folur. Një tjetër mund të ketë nevojë të madhe për vëmendje. Të tjerë thjesht mund të mos kenë mësuar të dëgjojnë në mënyrë aktive.
Edhe teknologjia mund ta ketë ndryshuar mënyrën se si komunikojmë.
Voice notes, mesazhet dhe komunikimi asinkron na lejojnë të flasim për minuta të tëra pa u ndërprerë. Kur kjo mënyrë komunikimi kalon në jetën reale, dialogu mund të fillojë t’i ngjajë një serie monologësh.
Çfarë mund të bësh kur gjendesh përballë dikujt që nuk ndalet?
Ekspertët sugjerojnë vendosjen e kufijve pa agresivitet. Mund ta kufizosh paraprakisht kohën e bisedës, ta ridrejtosh temën ose të ndërhysh qartë kur ke nevojë të flasësh.
Në rastin e shkarkimit emocional, është gjithashtu e pranueshme t’i thuash dikujt se nuk je në gjendjen e duhur për një bisedë kaq të rëndë.
Në fund, biseda e mirë nuk matet nga sa gjëra interesante arrin të thuash.
Matet edhe nga hapësira që i lë personit përballë.
Sepse kur një njeri largohet nga një takim dhe kupton se gjatë një ore askush nuk e pyeti asgjë për të, ndoshta nuk ishte fare bisedë. Ishte audiencë.
