Deputeti demokrat Klevis Balliu ka zgjedhur të ironizojë kolegët socialistë Erion Braçe dhe Elisa Spiropali, të cilët, pasi kritikuan reformën territoriale, në fund votuan në favor të saj. Një kritikë që në pamje të parë duket e drejtë, por që merr përmasa ironike kur vjen nga një përfaqësues i Partisë Demokratike, ku autoriteti i Sali Berishës rrallëherë vihet në diskutim.
I ftuar në News24, Balliu akuzoi Braçen dhe Spiropalin se luajtën rolin e disidentëve brenda PS, por në momentin e votimit iu bindën urdhrit të partisë. Madje, sipas tij, deputetja Zegjine Çaushi u tregua më e sinqertë, pasi të paktën nuk bëri sikur kundërshtonte përpara se të votonte.
Por ndërsa Balliu tallet me disiplinën e hekurt të socialistëve, duket se harron realitetin politik të partisë së tij. Në PD, ashtu si në PS, vendimmarrja është e përqendruar te kryetari, ndërsa hapësira për qëndrime të pavarura mbetet e kufizuar. Ndryshon emri i liderit, por jo domosdoshmërisht filozofia e drejtimit.
Madje, Balliu shkoi edhe më tej, duke deklaruar se Sali Berisha nuk do ta vendoste kurrë në një pozitë të ngjashme me atë të Braçes dhe Spiropalit. Një deklaratë që tingëllon edhe më ironike, kur kujton se vetë Balliu është ndër mbështetësit më besnikë të Berishës dhe rrallë është shquar për qëndrime publike në kundërshtim me të.
Sigurisht, bindja e Braçes dhe Spiropalit ndaj vendimit të shumicës, pavarësisht kritikave të mëparshme, meriton të vihet në diskutim. Por kjo nuk e bën automatikisht Balliun një shembull të mendimit të lirë politik.
Përkundrazi, të kritikosh bindjen ndaj kryetarit në partinë kundërshtare, ndërkohë që në partinë tënde e konsideron besnikërinë ndaj liderit një virtyt, është një standard i dyfishtë.
Në fund, debati nuk është thjesht për Braçen, Spiropalin apo Balliun. Është për një kulturë politike që prej vitesh karakterizon dy partitë kryesore në Shqipëri, ku kryetari vendos, deputetët rreshtohen dhe kundërshtimi shpesh mbetet vetëm për konsum publik.
