Kryeministri Edi Rama mori pjesë sot në prezantimin e raportit të OECD për rezultatet e TALIS, Anketa Ndërkombëtare e Mësimdhënies dhe të Nxënit, dhe, siç ndodh rëndom, lajmi i mirë erdhi me nota auto-lavdërimi: Shqipëria ndër vendet e para!
Tingëllon bukur, apo jo? Po aq bukur sa “Shqipëria kampione në transparencë”, “Shqipëria pararojë në dixhitalizim”, apo “Shqipëria lider rajonal në inovacion”.
Në këtë rast, si gjithmonë, s’është problem raporti, problemi është interpretimi.
TALIS nuk mat cilësinë e arsimit, as nivelin e dijeve të nxënësve, por perceptimet e mësuesve për punën e tyre. Me fjalë të tjera: mat humorin e arsimtarit, jo njohuritë e nxënësit.
Nëse një mësues në Shqipëri ndihet i lumtur që ia del të mësojë 40 nxënës në një klasë pa ngrohje, pa laboratorë dhe me një rrogë sa një faturë dritash në Europë — OECD thotë “bravo, përkushtim!”
Por realiteti jashtë tabelave të PowerPoint-it është më kokëfortë.
Në Shqipëri ka mësues që përballen çdo ditë me mospërfillje, burokraci, lodhje, dhe prapë gjejnë forcë të buzëqeshin përpara nxënësve.
Kështu që, po, jemi ndër të parët në TALIS, ndoshta sepse dimë të gënjejmë më bukur edhe veten.
Në fund të fundit, siç thotë populli:
“Fshati që duket s’do kallauz.”
Por kur fshati digjet, është pak e vështirë të besosh se drita që sheh është dielli i suksesit.
