Në sallat e arta të Opera Shtetërore e Vjenës, aty ku valsi përzihet me politikën dhe simbolika me protokollin, Shqipëria këtë herë u përfaqësua nga Elisa Spiropali, e ftuar në Ballon e famshëm të Operës. Eventi, i mbajtur nën patronazhin e Presidentit Federal Alexander Van der Bellen, prezantohet si një instrument i rëndësishëm i diplomacisë kulturore dhe një vitrinë ku politika vishet me doreza të bardha. 
Në postimin e saj, Spiropali e paraqiti ftesën si shenjë respekti dhe besimi të Austria ndaj Shqipëria — një gjest që, në leximin diplomatik, tingëllon si afrim i natyrshëm mes aleatëve. Dhe në fakt, Balloja e Operës është një ngjarje ku politika, biznesi dhe kultura takohen nën dritat e lustërve, me mijëra të ftuar dhe një koreografi simbolesh që shkon përtej vallëzimit. 
Por ironia nis aty ku mbaron muzika. Ndërsa në Vjenë valset hapnin mbrëmjen, në Tiranë Parlamenti shtynte diskutimin e ligjit për statusin e diplomatit — sipas kritikëve, një rastësi që nuk kaloi pa komente, duke parë mungesën e kryetares së Kuvendit në seancë. Në rrjetet sociale u hodh edhe debati për koston e lozhave në ballo, që në variantet më ekskluzive variojnë nga mijëra euro deri në shifra që për publikun shqiptar tingëllojnë si buxhete mini-institucionesh. (Çmimet zyrtare për lozha në Opernball nisin nga rreth 15–19 mijë euro, sipas kategorisë.) 
Dhe kështu krijohet kontrasti klasik: një vend që ende debaton për transparencën e fondeve publike dhe reformat diplomatike, ndërsa përfaqësuesit e tij shfaqen në një nga eventet më elitare të Europës. Diplomacia kulturore, natyrisht, nuk është mëkat — por në një klimë politike të ndezur, çdo fotosesion nën kristale mund të lexohet edhe si distancë nga realiteti i përditshëm.
Në fund, pyetja mbetet po aq simbolike sa vetë balloja:
A është kjo një fitore e imazhit ndërkombëtar të Shqipërisë, apo një mbrëmje ku politika shqiptare zgjodhi valsin ndërsa ligjet prisnin radhën?
