Nga Ergys Mërtiri
Sot bëhen 5 vjet nga shembja e teatrit dhe, siç e kam parandjerë atë ditë, vendi gjendet i zhytur në një apati ku qytetari ka humbur çdo fuqi reagimi.
Dëshpërimi i asaj dite, por edhe i të tjerave më pas, nuk ka qenë më thjesht dhe vetëm për Teatrin, por edhe, dhe kryesisht, për realitetin ku jetojmë. Teatri ishte ekrani ku u shfaq e gjithë shëmtia, degjenerimi, paturpësia, hajdutllëku, poshtërsia, brutaliteti, barbaria e këtij pushteti, por edhe mëfshëtësia, pamënçuria, nënshtrimi, frika, cinizmi i një pjesë të madhe të shoqërisë sonë, e paaftë të reagojë për t’u shkarkuar nga pesha e atyre që i hipin mbi shpinë.
E kam thënë shpesh gjatë kësaj kohe se rrëzimi i Teatrit nuk ishte thjesht rrëzimi i një godine, as vetëm simboli i një shkatërrimi urban e kulturor që po i ndodh këtij qyteti, e as thjesht një vepër flagrante korruptive për të majmur klientët e qeverisë, por ishte një goditje për të gjunjëzuar shpirtin reagues dhe qytetarinë e kësaj shoqërie.
Teatri u rrëzua, jo vetëm për arsye perversive të një pushteti të kalbur e krimbur në korrupsion e zullume, jo vetëm për arsye fiksacionesh psikike të një njeriu të sunduar nga mllefet, por edhe për të terrorizuar çdo qytetar të këtij vendi. Videoja e shembjes së tij, e ngjashme me ato të rrënimit të objekteve të kultit nga Enver Hoxha, ishte një spektakël force me synim përcjelljen e mesazhit të frikës te votuesit e ardhshëm. Ajo video u filmua nga godina e Ministrisë së Brendshme dhe jam i bindur që ka rrjedhur në media, të paktën, me dijeninë e vetë Kryeministrit.
Sot Rama është më ilegjitim se kurrë, dhe kjo e bën të brishtë, pavarësisht se nuk ka një opozitë që ta rrëzojë. Gjithsesi, ai ia ka dalë të vrasë qytetarinë duke iu treguar njerëzve sesa të vegjël janë. Për këtë arsye, më shumë se një homazh për Teatrin, dita e sotme është një homazh për qytetarinë.
