Nga Doriana Musai
Kur flaka i vihet parlamentit, ajo zë të gjithë hapësirën mediatike, e cila analizon për ditë të tëra kush e vuri, si e vuri, pse e vuri, çfarë tha kush, madje edhe çfarë kishte veshur apo qeshur ndonjë deputet.
Elbasani ka 14 përfaqësues të sapozgjedhur në parlament, e megjithatë askush nuk duket në horizont të flasë për interesin e atyre të cilëve iu mor vota me hir apo me pahir.
Diku dëgjova se qeveria e ka krype djathin, se ka 83 deputetë dhe se është duke pushuar qetë-qetë diku nëpër plazhe.
Pastaj, i vihet zjarri plehrave të qytetit, i cili është prej vitesh pjesë e një mega korrupsioni që ka ndodhur me investimet për inceneratorët, që do ta bënin Elbasanin, sipas kryeministrit, të thithë ajër dhe jo të thithë tym dhe helm.
Opozita, që ka përgjegjësinë ndaj atyre votuesve të Elbasanit, e ndali sulmin opozitar tek kërkesa për rend dite në parlament, e cila u shpërfill. Mesa duket, helmimi i qytetarëve prej më shumë se sa 3 ditësh nuk kishte aq rëndësi sa “t’i vinte zjarrin parlamentit”, për të mbrojtur jetën e qytetarëve, jo karriget e parlamentarëve.
Qyteti vijon të jetë i mbuluar me ajrin helmues dhe krerët e institucioneve kanë dalë të sigurohen in person se si digjet ajo që në fakt është mali i plehrave të korrupsionit.
