Para se të vritej, Mariam Abu Dagga, fotografe dhe gazetare vizuale e pavarur nga Gaza, la pas një letër drejtuar djalit të saj, Ghaith, të mbushur me fjalë dashurie, besimi dhe shprese për të ardhmen e tij.
“Nëse këto fjalë të arrijnë, do të thotë se Izraeli arriti të më vrasë.”
“Ghaith, ti je zemra dhe shpirti i nënës tënde. Dua që të lutesh për mua dhe të mos qash për mua, që të mbetem e lumtur. Dua që të ma mbash kokën lart, të punosh shumë, të dallohesh dhe të jesh i zoti. Dua të bëhesh i suksesshëm, i dashuri im.”
Në letrën e saj prekëse, Mariam i kujtoi djalit se gjithmonë kishte bërë gjithçka vetëm për ta bërë atë të lumtur, për t’i siguruar rehati dhe dashuri. Dhe la një amanet të veçantë:
“Kur të rritesh, të martohesh e të kesh një vajzë, vëre emrin Mariam pas meje.”
Letra përfundonte me lutjen e fundit të një nëne:
“Ti je dashuria ime, zemra ime, mbështetja ime, shpirti im, dhe djali im për të cilin jam krenare. Do të jem gjithmonë e lumtur duke dëgjuar për emrin tënd të mirë. Një amanet që ta lë, Ghaith: lutja jote, pastaj lutja jote, pastaj lutja jote, biri im i dashur.”
Kush ishte Mariam Abu Dagga
Mariam Abu Dagga ishte fotografe dhe gazetare vizuale e pavarur, që punonte për agjenci ndërkombëtare si Associated Press dhe Independent Arabia. Ajo dokumentonte jetën e përditshme dhe tragjedinë e popullit të Gazës përmes objektivit të saj.
Më 25 gusht 2025, ajo u vra nga një sulm ajror izraelit ndërsa përpiqej të pasqyronte situatën dramatike në spitalin Nasser në Khan Younis. Ajo e mbajti kamerën me vete deri në fund, duke e kthyer profesionin në mision personal për të dëshmuar të vërtetën.
Testamentet e frikës
Historia e saj është bërë simbol i një realiteti të përditshëm në Gaza, ku shumë njerëz po shkruajnë testamentet dhe letrat e tyre lamtumirëse jo nga pleqëria apo sëmundja, por nga frika se nuk do të jetojnë ditën e nesërme.
Prindërit shkruajnë mesazhe për fëmijët, fëmijët lënë fjalë të fundit për shokët, dhe familjet lënë amanete për botën – nga frika se një sulm ajror mund të shuajë gjithçka pa paralajmërim.
Është një ritual i dhimbshëm që askush nuk duhet ta përjetojë. Për njerëzit e Gazës, këto letra janë një mënyrë për të siguruar që zërat e tyre të mos heshten kurrë, edhe kur jeta u merret dhunshëm. Ato janë të mbushura me dashuri, këshilla dhe amanete, fjalë që shpresojnë të mbeten gjallë përtej shkatërrimit që i rrethon.
