Mbledhja e Këshillit të Lartë të Prokurorisë (KLP) e datës 2 prill 2026 nuk ishte thjesht një seancë e radhës administrative. Si një vëzhgues që ka ndjekur prej kohësh dinamikat e brendshme të këtij institucioni, dhe pasi kam dëgjuar me imtësi audio-regjistrimin e plotë të kësaj mbledhjeje, bindja ime është tashmë e palëkundur: ajo seancë ishte pasqyra më e qartë e një krize morale që po rëndon mbi organin e lartë të drejtësisë. Aty u dëshmua një ndarje e thellë midis etikës dhe llogarisë, midis interesit publik dhe logjikës së mbylljes sistematike.
Konteksti i një mbledhjeje nën hije dhe kriza morale e një momenti kritik diktonte një standard më të lartë ndjeshmërie, pasi kjo ishte seanca e parë pas publikimit të skandalit që përfshiu anëtarin Olger Eminaj. Në nisje të mbledhjes, kryetarja Mirela Bogdani njoftoi mungesën e disa anëtarëve për shkak të lejeve vjetore, përfshirë edhe emrin e Eminajt. Por, ndërsa formalisht ai paraqitej si “mungesë”, audioja zbulon një realitet tjetër: ai u shfaq si një “fantazmë” në Zoom për të marrë pjesë aktive në votim. Në një kohë kur opinioni publik priste distancim dhe maturi, prania e qëllimshme online e një anëtari nën skandal nuk ngjante si akt përgjegjësie, por si një lëvizje taktike për të siguruar kuorumin dhe për të ndikuar drejtpërdrejt në rezultatin e mbledhjes.
Beteja për vakancat dhe ballafaqimi i transparencës me logjikën e kontrollit u bë thelbi i diskutimit mbi shpalljen e vendeve të lira në prokuroritë e vendit. Kryetarja Bogdani mbajti një qëndrim parimor duke propozuar hapjen e të gjitha vakancave, një lëvizje që përputhet me nevojën e sistemit për frymëmarrje dhe konkurrencë të ndershme. Mirëpo, ky propozim u përplas menjëherë me murin e relatorit Sokol Stojani, i cili dëshmoi se nuk favorizonte hapjen e plotë. Kjo pikë ktheu mbledhjen nga një diskutim teknik në një përplasje qasjesh: moshapja e të gjitha kuotave nuk është thjesht zgjedhje administrative, por një vendim që godet prokurorët që presin garë dhe e mban sistemin nën kontrollin e një rrethi të ngushtë.
Dëshmia e audios dhe paralajmërimi i prerë i Zeqir Hodajt nxorën në dritë zërat që refuzojnë nënshtrimin ndaj skemave kufizuese. Në audio dëgjohet qartë momenti kur Hodaj i kundërvihet Sokol Stojanit, duke paralajmëruar se nëse ky relacion do të miratohej, ai do të ndërmerrte hapa të tjerë ligjorë. Për Hodajn, kjo skemë nuk i shërbente as prokurorisë dhe as publikut, duke konfirmuar se brenda KLP-së ekziston një vetëdije mbi dëmin që po i bëhet reformës përmes mbylljes sistematike të vakancave. Ky moment demaskon qartë pozicionet: Bogdani dhe Hodaj në krahun e hapjes së sistemit, Stojani në krahun e kufizimit të tij.
Eminaj's vote and Merkur's role as the oxygen of institutional clientelism further aggravated the moral atmosphere of the session. Olger Eminaj, now known as "Mr. Broccoli", did not go online to show reflection, but exclusively to vote in favor of Sokol Stojan's line. This orchestration was accompanied in the audio by the support and applause of Erind Merkur, creating the image of an internal bloc that not only holds a certain line, but also defends it with arrogance. When a contested figure is activated as the "necessary vote" to dictate the closure of the system, public morality ceases to be a principle and turns into a bargaining tool.
Clientelism as a means of administration and the blow to meritocracy is clearly read at the moment when the system is deliberately kept under control through limited quotas. A system with shortcomings is weakened when the gate is kept half-closed; the burden is increased on existing prosecutors and competition is artificially narrowed. When votes are lined up with such surgical precision and when shadowy figures are used as voting scales, the public has the right to suspect that we are not dealing with administration, but with the protection of internal balances to the detriment of the general interest.
The sad message about the Reform as an alarm bell for the new justice system remains the final conclusion of this observation. Two realities emerge from the audio of April 2: the line of Mirela Bogdani and Zeqir Hodaj who demanded openness, and the Stojani-Merkuri-Eminaj bloc that sealed the closure. The symbolism of this meeting is overwhelming: an institution that should guarantee integrity appeared as a space where the “shadow quorum” weighed more than morality. This session should be read as a call to all those who believe in the independence of the prosecution, to not allow justice to be administered according to the appetites of a circle that fears transparency.
