Shkëmbimet në distancë mes Edi Ramës dhe Lulzim Bashës tashmë po marrin formën e një parodie elektorale, nga ato që nuk kanë as thelb as mesazh për votuesit. Ndërsa kryeministri e ka pjesë të strategjisë së tij të komunikimit sulmin ndaj kundërshtarëve me epitete, këta të fundit shpesh bien në kurthin e përgatitur me kujdes nga Rama, i cili, në fushën e batutave, është padyshim më i zoti se ata që ka përballë.
Lulzim Basha, Adriatik Lapaj apo edhe të tjerë opozitarë nuk mund të shfaqen në publik me regjistrin teatral të Edi Ramës për dy arsye: së pari, sepse nuk kanë peshë elektorale për ta konkurruar në 11 maj dhe së dyti, bëhen pjesë e një loje të pabarabartë që e drejton Rama. Thënë ndryshe, nëse kryeministri i thërret në skenë, ata shfaqen dhe bëhen pjesë e teatrit që Rama gatuan për publikun.
E njëjta gjë vlen edhe për Sali Berishën dhe krahasimin me bufin e kënetës (nga i cili Rama duket se është tërhequr për t’i dhënë më shumë gjallëri teatrit politik elektoral) duke ftuar për lojën e radhës Bashën, Lapajn, Shabanin etj. Komunikimi politik në fushatën që sapo ka nisur, nëse synon votën dhe besimin e qytetarëve, duhet të fokusohet tek alternativat për zgjidhjen e problemeve të shqiptarëve. Në këtë rast, Edi Rama duhet injoruar për t’i dhënë hapësirë thelbit të problemit dhe jo fasadës. Votuesit kanë mjaftueshëm Edi Ramën në rolin e batutaxhiut dhe nuk kanë pse ta zëvendësojnë me të tjerë.
Përndryshe, të qenurit pjesë e grimcave teatrale që kryeministri i ofron publikut mund të të japë protagonizëm publik dhe politik. Por të qenurit protagonist në skenën e ndërtuar nga Edi Rama, ku ai është njëkohësisht redaktor dhe regjisor, nuk i vlen qëllimit që duhet të ketë opozita: të bindë votuesit për alternativën e saj. Për spektakël pa thelb, besoj jemi të gjithë dakord që na mjaftojnë banalitetet e “Big Brother” dhe të ngjashmeve të tij.
