Për më shumë se 2,800 vjet, “Odiseja” e Homerit është lexuar si historia e udhëtimit të heroit grek Odise drejt kthimit në Itakë pas Luftës së Trojës. Por, sipas një analize të BBC-së, poema është shumë më tepër se një rrëfim për trimërinë mashkullore. Në qendër të saj janë gratë – perëndesha, nimfa, magjistare dhe mbretëresha – të cilat me zgjuarsi, joshje dhe strategji përcaktojnë çdo hap të fatit të heroit.
Në fillim të poemës, Odiseu gjendet prej shtatë vitesh në ishullin e nimfës Kalipso, i paaftë të vazhdojë rrugën drejt shtëpisë. Ndërkohë, në Itakë, bashkëshortja e tij Penelopa lufton me zgjuarsi për t’u rezistuar 108 pretendentëve që kërkojnë dorën e saj dhe fronin e mbretërisë. Mashtrimi i saj i famshëm, duke endur ditën një qefin dhe duke e zhbërë natën, bëhet një nga simbolet më të fuqishme të durimit dhe inteligjencës femërore.
Një tjetër figurë vendimtare është perëndesha Athena, mbrojtësja e Odiseut. Ajo jo vetëm që ndërhyn vazhdimisht për ta shpëtuar, por shpesh maskohet si burrë, duke reflektuar realitetin e botës së lashtë, ku burrat mbanin pushtetin formal, ndërsa gratë ndikonin në ngjarje përmes zgjuarsisë dhe strategjisë.
Gjatë udhëtimit, Odiseu përballet me figura të tjera femërore po aq vendimtare. Sirenat e joshin me këngën e tyre vdekjeprurëse, ndërsa magjistarja Circe i shndërron shokët e tij në derra, por më pas e ndihmon të vazhdojë rrugën drejt botës së të vdekurve për të marrë këshillat e profetit Tiresia. Këto personazhe nuk janë vetëm pengesa, por edhe udhërrëfyese që e detyrojnë heroin të përballet me dobësitë dhe kufijtë e vet.
Sipas studiuesve, pikërisht kjo ndërthurje mes joshjes, pushtetit dhe zgjuarsisë e bën “Odisejën” një vepër që vazhdon të mbetet aktuale edhe sot. Odiseu nuk paraqitet si një hero i pagabueshëm, por si një njeri kompleks, i aftë për mashtrim, i tundueshëm dhe plot dobësi. Pikërisht kjo anë njerëzore, e formësuar nga gratë që takon gjatë rrugës, është arsyeja pse epopeja e Homerit vazhdon të magjepsë lexuesit edhe pas mijëra vitesh.
