Çdo ditë, mijëra pelegrinë dhe turistë kalojnë nëpër dyert e Kishës së Varrit të Shenjtë në Jerusalem. Por pasi mbrëmja bie dhe porta e madhe mbyllet, një nga vendet më të shenjta të krishterimit shndërrohet në një hapësirë krejt tjetër.
Një gazetare e Associated Press kaloi një natë të tërë brenda bazilikës, së bashku me klerikët dhe një numër të vogël pelegrinësh që kishin marrë leje të qëndronin pas mbylljes.
Kisha ndodhet në Qytetin e Vjetër të Jerusalemit dhe, sipas traditës së krishterë, është ndërtuar në vendin ku Jezusi u kryqëzua, u varros dhe më pas u ringjall.
Gjatë ditës, korridoret dhe kapelat e saj mbushen me vizitorë. Njerëzit presin në radhë për të hyrë në edikulën që mbulon varrin, fotografojnë mozaikët dhe ndalojnë pranë vendeve të shenjta.
Por gjatë natës zhurma zhduket.
Pas mbylljes së portave, pelegrinët e paktë që kanë mbetur brenda mund të ecin nëpër bazilikë pothuajse bosh, ndërsa komunitetet e ndryshme të krishtera fillojnë ceremonitë e tyre.
Kisha ndahet prej shekujsh mes disa komuniteteve, përfshirë ortodoksët grekë, katolikët françeskanë dhe armenët. Secili ka orare dhe hapësira të përcaktuara për lutjet dhe shërbesat.
Rregullat janë aq të ndjeshme sa edhe çelësi i derës kryesore ruhet tradicionalisht nga familje myslimane, një zakon që synon të shmangë konfliktet mes komuniteteve të krishtera që administrojnë kishën.
Gjatë orëve të natës, liturgjitë vazhdojnë njëra pas tjetrës. Për pelegrinët që lejohen të qëndrojnë, eksperienca është krejt ndryshe nga një vizitë turistike: pa turma, pa radhë dhe me pjesën më të madhe të bazilikës të zhytur në heshtje.
Pak para agimit, cikli fillon përsëri. Dyert hapen dhe brenda pak orësh korridoret mbushen sërish me vizitorë.
