La Masia është një prej akademive më të famshme dhe më prestigjioze në historinë e futbollit, si dhe një prej shtyllave kryesore të suksesit të Barcelonës. Nga akademia katalanase kanë dalë emra që kanë shkruar historinë e këtij sporti, ndërsa edhe sot klubi vazhdon të prodhojë talente si Lamine Yamal, Pau Cubarsi, Gavi, Fermin Lopez, Gerard Martin dhe Marc Bernal.
Megjithatë, rruga nga La Masia te ekipi i parë i Barcelonës dhe më pas drejt elitës së futbollit europian nuk është gjithmonë e suksesshme. Për çdo talent që arrin të bëhet protagonist në “Camp Nou”, ekzistojnë shumë të tjerë që, për arsye të ndryshme, nuk arrijnë të përmbushin pritshmëritë e mëdha të krijuara rreth tyre.
Kjo ka qenë gjithmonë një prej dilemave të Barcelonës: T’u besojë produkteve të akademisë dhe t’u japë kohë për t’u zhvilluar, apo t’i shesë kur në tavolinë vijnë oferta të rëndësishme? Historia e viteve të fundit tregon se disa prej talenteve të La Masias kanë zgjedhur vetë rrugë të tjera, ndërsa të tjerë janë penguar nga dëmtimet, konkurrenca apo pamundësia për të përballuar presionin.
Një prej rasteve më të fundit është Marc Guiu. Sulmuesi spanjoll shpërtheu në ekipin e parë gjatë periudhës së Xavit dhe dha sinjale se mund të bëhej një alternativë serioze për repartin ofensiv të Barcelonës. Megjithatë, Guiu vendosi të largohej dhe iu bashkua Chelseat. Edhe pse vazhdon të jetë pjesë e klubit londinez, ai nuk ka arritur ende të sigurojë një rol të rëndësishëm dhe të qëndrueshëm në ekipin e parë.
Një histori shumë më e dhimbshme është ajo e Ansu Fatit. Sulmuesi shpërtheu në skenën e ekipit të parë në një moshë shumë të re dhe u konsiderua si një prej talenteve më të mëdha të futbollit europian. Në Barcelonë u krijua edhe ideja se Fati mund të ishte pasardhësi i Lionel Messit.
Por dëmtimet e rënda, veçanërisht problemi serioz në gju, ndryshuan ndjeshëm rrjedhën e karrierës së tij. Pas një huazimi te Brighton, Fati u rikthye në Barcelonë dhe pati një tjetër mundësi nën drejtimin e Hansi Flick. Megjithatë, ai nuk arriti të rikthehej në nivelin e dikurshëm dhe përfundimisht u largua nga klubi katalanas për t’iu bashkuar Monacos.
Edhe Ilaix Moriba ishte një prej emrave që premtonte shumë. Mesfushori mori hapësirë në ekipin e parë të Barcelonës gjatë një periudhe të vështirë për klubin dhe shfaqi potencial të madh. Megjithatë, ai vendosi të largohej nga Barça dhe iu bashkua RB Leipzig, duke nisur një tjetër kapitull në karrierën e tij.
Carles Alena ishte një tjetër produkt i La Masias që shihej si një lojtar i destinuar për të pasur rol të rëndësishëm në ekipin e parë. Ai arriti të bëhej pjesë e skuadrës së madhe, por nuk mundi të fitonte një vend të qëndrueshëm në formacion. Pas një periudhe huazimi, Alena u largua përfundimisht nga Barcelona dhe vazhdoi karrierën te Getafe, ndërsa aktualisht është pjesë e Alavesit.
Një tjetër emër i njohur është Gerard Deulofeu. Sulmuesi ishte konsideruar prej kohësh një prej talenteve më të spikatura të akademisë katalanase dhe pati mundësinë të luante me ekipin e parë. Megjithatë, ai nuk arriti të konsolidohej në “Camp Nou”. Pas kësaj nisën huazimet dhe transferimet, me Deulofeun që luajti për Everton, Sevilla, Milan, Watford dhe Udinese. Dëmtimet ndikuan gjithashtu në karrierën e tij dhe sot ai është pa klub.
Në listë përfshihet edhe Alen Halilovic, i cili mbërriti në Barcelonë nga Dinamo Zagrebi me një reputacion të madh. Kroati konsiderohej një prej talenteve më premtues të gjeneratës së tij, por nuk arriti të bëhej pjesë e rëndësishme e ekipit të parë. Pas disa huazimeve, Halilovic u largua nga Barça dhe nisi një karrierë në disa klube europiane, por pa arritur nivelin që shumëkush parashikonte në fillimet e tij.
Riqui Puig ishte një tjetër lojtar që ngjalli shumë entuziazëm te tifozët e Barcelonës. Mesfushori u promovua në ekipin e parë dhe pati disa paraqitje që treguan talentin e tij, por nuk arriti të bëhej një titullar i padiskutueshëm. Në fund, Puig zgjodhi të largohej dhe vazhdoi karrierën në MLS me LA Galaxy, ku ka gjetur më shumë hapësirë dhe një rol më të rëndësishëm.
Lista është shumë më e gjatë. Adama Traore, Isaac Cuenca, Cristian Tello, Hector Bellerin, Sergi Samper, Martin Montoya dhe Munir El Haddadi janë vetëm disa prej produkteve të La Masias që patën karriera profesionale dhe luajtën në nivele të larta, por nuk arritën të bëheshin yjet që parashikohej gjatë viteve të tyre të para në Barcelonë.
Kjo, megjithatë, nuk do të thotë se këta futbollistë dështuan. Shumë prej tyre ndërtuan karriera të rëndësishme dhe luajtën për klube të mëdha. Problemi qëndron te standardi i jashtëzakonshëm që vendos La Masia. Në një akademi që ka prodhuar Lionel Messin, Xavin, Andres Iniestën, Carles Puyolin dhe shumë yje të tjerë, pritshmëritë për një talent të ri janë gjithmonë jashtëzakonisht të larta.
La Masia vazhdon të jetë një prej burimeve kryesore të talentit për Barcelonën. Por rruga nga akademia te maja e futbollit është e gjatë dhe konkurrenca për një vend në ekipin e parë është e pamëshirshme.
Për çdo Lamine Yamal apo Pau Cubarsi që arrin të shpërthejë dhe të bëhet pjesë e elitës, ekzistojnë dhjetëra talente të tjerë që, për arsye të ndryshme, mbeten rrugës.
