Kreu i grupit parlamentar të Partisë Demokratike, Gazment Bardhi, ka përdorur raportin e Komisionit Europian për të denoncuar atë që e cilëson si krizë të parlamentarizmit në Shqipëri. Sipas tij, dokumenti i Brukselit konfirmon se mazhoranca socialiste po cenon të drejtat kushtetuese të opozitës dhe po dobëson mekanizmat e kontrollit parlamentar ndaj qeverisë.
Bardhi akuzon shumicën qeverisëse se ka kufizuar hapësirën institucionale të opozitës, duke penguar ngritjen e komisioneve hetimore dhe duke shpërfillur mekanizmat që Kushtetuta parashikon për kontrollin e ekzekutivit.
Por ndërsa akuzat ndaj mazhorancës janë të vazhdueshme, një tjetër çështje mbetet pa përgjigje, çfarë ka bërë konkretisht opozita për të ndryshuar këtë situatë dhe sa efektive kanë qenë veprimet e saj?
Prej kohësh, Partia Demokratike denoncon publikisht mënyrën se si drejtohet Kuvendi, por deri më tani nuk ka arritur të ndërtojë një strategji politike dhe parlamentare që të prodhojë rezultate të prekshme. Mazhoranca vijon të miratojë ligje dhe të kontrollojë axhendën parlamentare, ndërsa kundërshtimi i opozitës shpesh mbetet në nivel deklaratash, konferencash për shtyp dhe përplasjesh në sallën e Kuvendit.
Edhe qëndrimi ndaj komisioneve parlamentare ka nxjerrë në pah mungesën e një linje të qëndrueshme. Opozita ka shpallur bojkot të punimeve të tyre, por më pas ka marrë pjesë në mbledhje të caktuara, duke krijuar paqartësi mbi objektivat dhe efektivitetin e kësaj forme proteste.
Një sjellje e tillë ngre pikëpyetje për seriozitetin e strategjisë parlamentare të demokratëve. Nëse bojkoti shpallet si mjet presioni ndaj mazhorancës, pjesëmarrja e mëvonshme pa një rezultat të qartë politik e dobëson peshën e tij dhe e kthen në një veprim më shumë simbolik sesa efektiv.
Sigurisht, përgjegjësia kryesore për respektimin e të drejtave kushtetuese të pakicës parlamentare i takon mazhorancës. Shumica e votave nuk e përjashton detyrimin për të garantuar kontrollin parlamentar dhe respektimin e vendimeve të Gjykatës Kushtetuese. Megjithatë, kjo nuk e përjashton opozitën nga përgjegjësia për mënyrën se si e ushtron rolin e saj.
Në këtë kuptim, raporti i Komisionit Europian nuk mund të lexohet vetëm si një argument politik në favor të akuzave të Bardhit ndaj qeverisë. Ai shërben gjithashtu si një rast për të vlerësuar efektivitetin e opozitës, e cila, pavarësisht denoncimeve të vazhdueshme, nuk ka arritur të ushtrojë presion të mjaftueshëm politik për të ndryshuar praktikat që kundërshton.
