Gjatë kohës së Luftës së Dytë Botërore, me pushtimin e Shqipërisë nga ushtria fashiste, në qytetet kryesore u hapën shumë shtëpi publike, të quajtura “shtëpi të tolerancës”. Me bashkimin e dy shteteve nën kurorën e Shtëpisë së Savojës, me Viktor Emanuelin III si mbret të Shqipërisë, qytetarët italianë gëzonin të njëjtat të drejta civile si ata shqiptarë. Kështu, shumica e “shtëpive të tolerancës” ishin nën pronësinë dhe menaxhimin e shtetasve italianë.
Hapja e tyre kishte disa kushtezime, si largësia nga lagjet e banuara, izolimi, pajisja me regjistra të rregullt të personelit ku shënoheshin karakteristikat kryesore, kontrolli mujor mjekësor i vajzave dhe mbikëqyrja për funksionimin e rregullt të tyre. Gjithsesi, edhe në atë kohë, nëpunësit e shtetit nuk i shpëtuan joshjes së mitmarrjes, në këmbim të shkeljes së procedurave, për të hapur një shtëpi publike kur shkeleshin rregullat nga pronarët e tyre.
Përveç shtëpive publike në qytetet kryesore, kishte edhe të ashtuquajturat “shtëpi të lëvizshme” për ushtarët në front. Kështu, më 22 shtator 1940, kuestori i Tiranës, Scaminci, lejoi tre gra të shërbenin me “shtëpinë e tolerancës” së lëvizshme për ushtarët që gjendeshin në Këlcyrë, Përmet, Leskovik, Ersekë, Dardhë, Bilisht, Pogradec dhe Strugë.
