Në Konferencën e Kryetarëve të Parlamenteve të vendeve evropiane në Gjenevë, Elisa Spiropali, kryetarja e Kuvendit të Shqipërisë, zgjodhi të përmendte Simone Veil-in, një ish të dënuar të kampeve naziste dhe kryetaren e parë grua të një parlamenti evropian. Se ku qëndron lidhja mes tyre, vështirë ta gjesh, por zonja Spiropali u mbajti europianëve në sallë një leksion për idealet dhe solidaritetin demokratik evropian. Ndoshta, duke lexuar fjalimin, harroi për një moment se vinte nga një vend ku solidariteti parlamentar përkthehet me kartonë partie dhe ku opozita hyn në Kuvend veç për t’u regjistruar, e më pas largohet ose djeg foltoren.
Ndërsa fliste për rolin e Shqipërisë në mbrojtje të së drejtës ndërkombëtare dhe multilateralizmit, me gjasë Spiropali nuk kishte vend në fjalim për të përmendur që vetëm dy muaj më parë u mbajtën zgjedhje të përgjithshme me një opozitë të paaftë, ku “konkurrenca” u zhvillua më shumë brenda maxhorancës sesa mes palëve politike. Një pluralizëm, do të thoshte ndoshta ajo, i modelit të ri: me shumë parti, por një vullnet.
Spiropali përmendi rolin e Kuvendit në garantimin e paqes, drejtësisë dhe sigurisë, por harroi të shtojë që në Shqipëri, shokët e partisë së saj janë ose në hetim nga SPAK, ose të dyshuar për korrupsion. Dhe sa për sigurinë e vendit… ajo “mbrohet” me tendera sekretë, satelitë që s’i sheh njeri dhe një qytetar dixhital që ndoshta do të votojë vetëm online në të ardhmen – nëse nuk e përjashton ndonjë algoritëm.
Në fund, Shqipëria që Spiropali paraqiti para kolegëve evropianë ishte një vitrinë e shkëlqyer, e paketuar bukur, pa asnjë rrudhë – si një vend që flet rrjedhshëm në gjuhën e Brukselit, por që në terren mbetet keqkuptimi më i madh i fjalës “demokraci funksionale”. Por le ta pranojmë – për një konferencë, ishte një performancë e shkëlqyer. Realiteti mund të presë.
