Në konferencën e sotme, Sali Berisha doli para kamerave me një ton të pazakontë. Nuk ishte ai Berisha i zjarrtë që jemi mësuar të shohim sa herë përmendet emri i Erion Veliajt. Përkundrazi, dukej sikur, për një çast, rolet në politikën shqiptare u kthyen përmbys.
“Ne mbështesim arrestimin dhe dënimin e tij,” – tha ai, por më tej fjala mori një kthesë. Papritur, Berisha u shfaq si njeriu që duhej të vendoste drejtësinë mbi hakmarrjen. “Duhet të jemi të drejtë me të,” shtoi, si një avokat i paftuar që e gjen veten duke mbrojtur kundërshtarin.
Ai kujtoi dosjen e inceneratorit: firmën e Veliajt mbi 130 milionë euro që, sipas tij, nuk u prek sepse “mbi të është Edi Rama”. Ishte ai momenti kur Berisha, duke sulmuar Ramën, duket se rrëshqiti në një mbrojtje involuntare për Veliaj: nëse drejtësia do të funksiononte, ose do të binin të dy, ose procesi do të ishte i pandershëm.
Pastaj erdhi krahasimi i Veliajt me kryebashkiakun kolumbian të rrëmbyer nga FARC-u. Në çdo rrethanë tjetër, Berisha do ta kishte ironizuar pa mëshirë. Por sot, ai zgjodhi një ton tjetër: “nuk është se ato procedura në Bashki u respektuan më shumë se FARC-u”.
Dhe vazhdoi: vendime të njëpasnjëshme, brenda ditës, pa të drejtë dëgjimi. “Këshilltarët tanë i kërkuan të dëgjohej,” tha Berisha, duke përgëzuar të vetët për një akt që më shumë ngjan si mbrojtje e parimit sesa luftë politike. Në atë çast, dukej sikur Veliaj nuk ishte vetëm ish-kryebashkiaku në bankën e akuzës, por simboli i një precedenti që edhe kundërshtarët e tij duan të shmangin.
Berisha e mbylli duke bërë qartësinë më të mjegullt se kurrë:
“Veliaj nuk është i pafajshëm. Por procedura është gjithçka.”
Në një vend ku ligji shpesh vjen pas dëshirës politike, sot Berisha, pa dashur ndoshta, mbajti fjalën që Veliaj do të donte të mbante vetë:
Faji është çështje gjykate. Procedura është çështje demokracie.
Dhe, në skenën e politikës shqiptare, për një ditë të vetme, kundërshtari i përjetshëm tingëlloi si mbrojtësi më i zellshëm i “armikut”.
