Nga Eris Leka
Teatri i pushtetit është gjithmonë më i madh se teatri i ligjit.” – George Orwell
Në Shqipëri ndarja e pushteteve ka vdekur. Në vend të saj kemi një teatër absurd: Edi Rama del në skenë si gjykatës suprem, sulmon gjyqtarë e prokurorë, ndërsa institucionet që duhet të mbronin drejtësinë heshtin dhe bëhen bashkëfajtorë. Kjo nuk është demokraci – është farsë me letra kushtetuese.
Rama si gjykatës i kombit nuk pranon asnjë vendim që nuk i shërben politikës së tij. Në vend që të respektojë gjykatën, ai e turpëron publikisht. Në vend që të presë procesin ligjor, ai shpall verdiktin e vet. Rama është bërë gjykatës, prokuror dhe ekzekutor njëkohësisht. Për të, Kushtetuta është dekor, gjyqtarët janë pengesë, ligji është letër që zhbëhet me një status në rrjetet sociale.
KLGJ – skuthi që dridhet para emrit të Kryeministrit
Reagimi i KLGJ është turpi i radhës. Fjalë të bukura, parime të larta, por pa guximin minimal për të thënë emrin e Edi Ramës. “Subjekte publike apo private”, thotë KLGJ. Qesharake. Kur Kryeministri të godet në mes të sheshit, të përgjigjesh pa e përmendur emrin e tij është kapitullim, jo mbrojtje.
Edhe më shqetësuese është struktura e stafit: KLGJ dhe KLP janë mbushur me patronazhista dhe njerëz të lidhur ngushtë me pushtetin. Kjo nuk është surprizë, por e bën teatrin edhe më të dobët dhe qesharak – institucionet që duhet të ruanin drejtësinë janë kthyer në pasqyrë të politikës së ditës.
Rama përsëri – (arroganca e pandëshkuar) në vend që të tërhiqet, i tall edhe më shumë. I bën moral KLGJ-së, i jep leksione, u thotë gjyqtarëve se nuk janë “maliqër”. Në fakt, ai e thotë hapur: “Unë jam mbi ju, unë vendos kush është i drejtë dhe kush jo.” Dhe askush nuk guxon t’i thotë se po shkel Kushtetutën me këmbë.
KLP – noteri i heshtjes
Më e turpshmja është Këshilli i Lartë i Prokurorisë. Prokurorët u sulmuan publikisht, por KLP nuk flet. Zero reagim. Asnjë fjali. Asnjë mbrojtje. KLP është bërë noteri i heshtjes së shtetit – jo sepse është i pavarur, por sepse ka zgjedhur të fshihet. Heshtja e tyre nuk është neutralitet, është nënshtrim.
Kjo është Shqipëria e sotme: Rama flet si gjykatës suprem, KLGJ fshehet si skuth, KLP noteri i heshtjes. Dhe qytetarëve u shitet si “drejtësi e re”. Por kjo nuk është drejtësi – është teatër i turpit, i shëmtuar, ku regjisor është pushteti politik dhe aktorë janë institucionet e vetë dorëzuara.
Në këtë teatër, gjykatësit e prokurorët nuk janë më të pavarur, por kukulla. Kur drejtësia bëhet kukull, demokracia pushon së ekzistuari. Dhe kur demokracia pushon, çdo qytetar mbetet spektator i një shfaqjeje që nuk ka fund, por vetëm turp.
