Në mbrëmjen kur protesta kundër tij hyri në ditën e 14-të, Edi Rama zgjodhi të publikojë një nga reagimet më të gjata të këtyre javëve. Një tekst ku gjen vend gjithçka: Ylli Limani, gjuha e urrejtjes në rrjetet sociale, fryma anti-Trump, flamingot e Nartës, ekstremizmi politik, Musolini, nazistët gjermanë dhe Agimi i Artë në Greqi.
Kryeministri dënon kërcënimet dhe fushatat e linçimit ndaj artistëve apo individëve që nuk ndajnë të njëjtin qëndrim me protestuesit. Dhuna verbale dhe intimidimi nuk mund të jenë pjesë e një shoqërie demokratike. Por problemi është se, në përpjekjen për të analizuar fenomenin, Rama duket se shmang pyetjen më të thjeshtë dhe më të drejtpërdrejtë: pse mijëra njerëz vazhdojnë të dalin çdo mbrëmje në rrugë duke kërkuar largimin e tij?
Në vend që të merret me arsyet e protestës, ai merret me karakterin e protestuesve. Në vend që të japë përgjigje politike, ai analizon sjellje sociale. Në vend që të reflektojë mbi zemërimin që ka nxjerrë qytetarët në bulevard, ai paralajmëron për rreziqet e intolerancës, populizmit dhe radikalizmit.
Sigurisht që çdo protestë ka zërat e saj ekstremë, ashtu si çdo debat publik ka njerëz që kalojnë kufijtë e etikës. Por reduktimi i një lëvizjeje të tërë tek komentet më agresive në rrjetet sociale është një mënyrë e lehtë për të shmangur thelbin e problemit. Dhe thelbi nuk është Ylli Limani. Nuk është Donald Trump. Nuk janë as flamingot.
Thelbi është se prej dy javësh, çdo mbrëmje, qytetarë të shumtë dalin në rrugë dhe kërkojnë dorëheqjen e kryeministrit. Ky është fakti politik që kërkon përgjigje. Dhe është pikërisht ai fakt që mungon në reagimin e gjatë të Ramës.
Në fund, teksti i tij tingëllon më shumë si një analizë e protestuesve sesa si një reflektim i një kryeministri për protestën që po zhvillohet kundër tij. Dhe kjo është ndoshta pjesa më domethënëse e gjithë reagimit.
Përballë protestës më të gjatë të viteve të fundit, kryeministri duket se ka zgjedhur të komentojë simptomat, ndërsa shmang debatin mbi shkakun.
