Nga Desada Metaj
Elisa Spiropali duket se ka vulosur “kryengritjen” e deputetëve të paqes brenda opozitës. Që pas ardhjes nga Strasburgu dhe zbutjes së valës së “mosbindjes civile,” u bë e qartë që deputetët e PD do të riktheheshin në Kuvend për të vijuar normalisht punën. Me vendimin e sotëm të Gjykatës Administrative që rikthen që nesër në parlament deputetët e dënuar të PD-së, qartas është përshpejtuar procesi i rikthimit të normalitetit parlamentar. Vështirë të mendohet që “drejtësia e Ramës,” siç u pëlqen demokratëve ta quajnë, të zhvlerësojë Elisen për Gaz Bardhin. Ndaj, dyshja që shkëmbejnë në largësi (dhe jo vetëm) deklarata dashurie e urrejtjeje, tashmë do të jenë në të njëjtën sallë me shpresën se këtë herë zoti Bardhi do t’ia kursejë këmbën e karriges zonjës Elisa.
Megjithatë, ky rikthim mban mbi supet e brishta heshtjen e Sali Berishës. Edhe pse ka heshtur duke nënkuptuar miratimin, berishologët e njohin mirë fatin e atyre që marrin vendime duke guxuar të anashkalojnë doktorin, i cili vëzhgon dhe manipulon me realitetin dhe të vërtetat më mirë se të gjithë guximtarët bashkë. Në fakt, logjika e thjeshtë të çon të mendosh se Sali Berishës nuk i intereson aspak lënia në mes e mosbindjes civile me justifikimin se duhet diskutuar për buxhetin. Për më tepër, me Salianjin dhe Metën pas hekurave, zbythja nga përballja me regjimin në diskutimet e mërzitshme për buxhetin nuk ofron asgjë për militantët e PD-së.
Thënë ndryshe, grupi “intelektual” i deputetëve demokratë beson se ka bindur Berishën për arsyet e duhura të kthimit në parlament, duke shtruar një pikëpyetje të madhe: a është ky një veprim i nxitur dhe miratuar nga Sali Berisha? Pse do duhet që në parlament të flitet për një buxhet që gjithsesi do miratohet, ndërkohë që kryetari nr. 1 dhe 2 i opozitës bashkë me Salianjin janë të dënuar nga regjimi? Vështirë të mendohet që grupi i drejtuar nga Gazment Bardhi e ka marrë këtë hap pa miratimin e Sali Berishës. Sikurse diabolizmi i këtij të fundit mund t’i ketë lënë fushën e lirë ambicieve intelektuale debatuese për të parë dhe vënë në provë “ushtrinë” që do rendisë në listat e ardhshme. Pa harruar se të gjithë “kryengritësit për paqe” për momentin mund të konsiderohen, së paku publikisht, të vetmit aleatë të SPAK-ut, lavdia publike e të cilit mund t’u shërbejë deputetëve rebelë dhe paqedashës për të pasur mbështetje më të madhe ndër votues.
Megjithatë, në fund, duhet pranuar se doktor Berisha është mjeshtri i surprizave dhe poshtërimeve publike, të cilat më shumë se kundërshtarëve, ua bën peshqesh bashkëpunëtorëve. Sikurse duhet pranuar edhe mjeshtëria e tij për marrëveshje me Ramën, gjë që e bën Elisen të harrojë këmbën e karriges, ashtu siç dikur detyroi Jozefinën të harronte turravrapin e Metës për ta rrahur në Kuvend. Qartësisht, përmbysje dhe harresa kaq të mëdha ndodhin vetëm kur merren vesh kryetarët. Nëse kjo marrëveshje përfshin kryetarin e PD-së apo atë të grupit parlamentar, mbetet për t’u parë në ditët në vazhdim.
