Zoti Gramoz Ruçi, ka ardhur koha të thyeni heshtjen!
Në vitin 2005, ju ishit ndër figurat që mbështetën ardhjen e Edi Ramës në krye të Partisë Socialiste. Ju e njihni këtë parti, historinë e saj, sakrificat e socialistëve dhe përgjegjësinë që mbart pushteti. Prandaj, sot, heshtja juaj ngre një pyetje që nuk mund të shmanget: A është kjo Partia Socialiste që menduat se po ndërtonit?
Pas më shumë se dy dekadash, Shqipëria ka nevojë për një debat serioz mbi mënyrën se si ushtrohet pushteti. Përqendrimi i vendimmarrjes, dobësimi i debatit të brendshëm politik, akuzat për dhunë ndaj protestuesve dhe humbja e besimit te institucionet nuk mund të trajtohen si shqetësime të zakonshme të ditës.
Ato janë paralajmërime që kërkojnë përgjigje.
Edi Rama nuk është Partia Socialiste. Edi Rama nuk është Shqipëria!
Asnjë drejtues, sado gjatë të ketë qëndruar në pushtet, nuk mund të jetë më i rëndësishëm se institucionet, demokracia dhe e ardhmja e vendit.
Partia Socialiste nuk lindi për t’u identifikuar përgjithmonë me një individ. Ajo ka historinë e saj, njerëzit e saj dhe përgjegjësinë e saj përpara qytetarëve. Socialistët që kanë besuar dhe punuar për këtë parti meritojnë të dëgjohen, jo thjesht të kërkohet bindja e tyre.
Zoti Ruçi, flisni përpara se dëmi të bëhet i pakthyeshëm!
Mos prisni që kriza e besimit të thellohet, që të rinjtë të humbasin edhe më shumë shpresën, që përplasjet politike të rëndojnë jetën publike dhe që Partia Socialiste të mos njohë më vetveten.
Historia nuk i gjykon njerëzit vetëm për atë që kanë bërë. I gjykon edhe për atë që panë të ndodhte, për atë që mund të kishin kundërshtuar dhe për momentet kur zgjodhën të heshtnin.
Ju nuk mbani përgjegjësi për çdo vendim të Edi Ramës. Por autoriteti historik sjell edhe detyrimin moral për të mos shmangur pyetjet e vështira.
A ka ende demokraci të brendshme në Partinë Socialiste? A mund të diskutohet lirisht përgjegjësia e kryetarit të saj? A janë institucionet dhe interesi publik mbi besnikërinë ndaj një drejtuesi?
Këto nuk janë pyetje armiqësore. Janë pyetje që çdo parti demokratike duhet të ketë guximin t’ia bëjë vetes.
Nuk është tradhti të kërkosh llogari nga drejtuesi i një partie. Tradhti ndaj parimeve demokratike është ta shpallësh atë të paprekshëm.
Zoti Ruçi, nuk është më koha për heshtje diplomatike. Është koha për përgjegjësi, ndërgjegje dhe qëndrim publik.
Shqipëria nuk ka nevojë për një tjetër betejë personale për pushtet. Ka nevojë për institucione që funksionojnë, për drejtësi të barabartë, për respektimin e protestës paqësore dhe për një politikë ku askush nuk qëndron mbi ligjin.
Edhe Partia Socialiste ka nevojë të dëshmojë se mund të debatojë për të ardhmen e saj pa e trajtuar kritikën si armiqësi.
Përpara se Shqipëria të paguajë një çmim edhe më të rëndë, flisni!
Përpara se PS-ja të humbasë identitetin e saj, veproni!
Veprimi që kërkohet nuk është dhuna, as përçarja për hir të përçarjes. Është guximi për të kërkuar llogaridhënie, debat të hapur dhe respektimin e mekanizmave demokratikë.
Sepse një parti që nuk guxon të diskutojë drejtuesin e saj, vështirë se mund t’u kërkojë qytetarëve ta besojnë si mbrojtëse të demokracisë.
Gramoz Ruçi, dilni dhe flisni. Sot, jo nesër.
Jo për të shpëtuar një karrierë. Jo për të mbrojtur një karrige. Por për të treguar se historia e një partie dhe e ardhmja e një vendi janë më të mëdha se pushteti i një njeriu.
Në fund, historia nuk do të pyesë vetëm kush e solli Edi Ramën në krye të Partisë Socialiste. Do të pyesë edhe kush pati guximin t’i kërkonte llogari, kur heshtja ishte zgjedhja më e lehtë.
Zoti Ruçi, flisni dhe veproni para se të jetë tepër vonë!
