Ministri i Brendshëm Ervin Hoxha mund të jetë ende një fytyrë relativisht e panjohur për publikun, por deklaratat e tij do të mbahen mend gjatë. Ai është një nga të rrallët ministra të Brendshëm që lexon reagime që në rastin më të mirë, nuk i kupton, dhe në rastin më të keq, i përdor politikisht.
Pas protestës së mbrëmshme të opozitës, me një gjuhë të papërshtatshme për një “ministër teknik”, Hoxha i konsideroi protestuesit si “turmë e çoroditur”. Ai deklaroi: “Sot ata [policia] kishin përballë një turme të çoroditur nga një motivim politik absurd, ku një pjesë individësh kapërcyen vijën e ligjit me akte të dënueshme.”
Pavarësisht se kush organizoi dhe drejtoi protestën, qytetarët që morën pjesë nuk janë “turmë e çoroditur”, por njerëz të revoltuar. Siç thotë shpesh edhe narrativa qeveritare e njohur si “spiropalizimi”, protestat ndodhin kudo në botë, dhe Shqipëria nuk bën përjashtim. Historia e protestave nuk fillon me uljen e Ervin Hoxhës në karrigen e ministrit të Brendshëm. Në 21 janar, partia ku Ervini është tashmë një yll në ngjitje, zbriti në shesh dhe protestoi thuajse në të njëjtat forma.
Për një teknik që lexon për politikë ato që i shkruajnë të tjerët, është e rëndësishme të kuptojë se qytetarët nuk janë turma; politika të përdor dhe të flak, dhe shqiptarët meritojnë më shumë respekt. Përndryshe, një nga paraardhësit e tij do të mbahet mend në histori si “Llesh Kimiku”, i cili, edhe sot, endet në kërkim të një pune.
