Nga bashkëpunëtorë në rivalë, nga heshtja te kërcënimet e pretenduara, nga armëpushimi te lufta e hapur për pushtet. Një marrëdhënie toksike ku besnikëria zgjat aq sa interesat dhe thikat pas shpine bëhen pjesë e mbijetesës politike.
10 shkurt 2025 – Arrestimi i Veliajt
Kryetari i Bashkisë së Tiranës arrestohet në zyrë. Një ditë e re nis për bashkinë, por edhe për marrëdhënien e tij me Edi Ramën.
13 shkurt 2025 – Rama ngre zërin për të zgjedhurin
«Ca janë të zgjedhurit, mish për top për një pushtet?», deklaron kryeministri, duke kundërshtuar arrestimin me burg të Veliajt. Por ndërsa fjalët tingëllojnë si mbrojtje e mandatit, në bashki instalohet drejtimi i komanduar nga Anuela Ristani, me Ramën që ndërhyn drejtpërdrejt në organizimin e tij.
20 mars 2025 – Thika e parë, apo thjesht një keqkuptim?
Nga qelia, Veliaj ndërhyn me firmë në delegimin e kompetencave duke hequr Ristanin, të përzgjedhurën e Ramës. Pas reagimeve publike, e cilëson çështjen si keqkuptim. Ndërkohë, si hakmarrje, Ristani largon nga bashkia njerëz të afërt me të, mes tyre Alban Dokushi. Përplasja zhvillohet nën sipërfaqe, ndërsa publikisht ruhet fasada e normalitetit.
25 shtator 2025 – Rama e shkarkon
Qeveria i jep fund mandatit të Veliajt. Fjalët e shkurtit për të zgjedhurin dhe vendimi i shtatorit vendosen përballë njëri-tjetrit. Në politikë, parimet dhe interesat duket se nuk ecin gjithmonë në të njëjtin drejtim.
3 nëntor 2025 – Gjykata Kushtetuese i prish planet
Vendimi kushtetues rrëzon shkarkimin dhe pengon zgjedhjet e planifikuara për bashkinë. Veliaj ruan mandatin, ndërsa Rama përballet me një realitet institucional që nuk mund ta ndryshojë me vendim politik. Armëpushim, jo pajtim.
Qershor 2026 – Rikthimi i njerëzve të Veliajt
Alban Dokushi rikthehet në administratën e bashkisë. Për Veliajn, rikthimi i njerëzve të besuar është më shumë se një lëvizje administrative: është një përpjekje për të rimarrë terren nga qelia.
28 gusht 2026 – Largimi i Ristanit
Veliaj i heq delegimin Anuela Ristanit. Një tjetër kapitull i betejës për kontrollin e bashkisë mbyllet, por lufta politike mbetet e hapur. Rama nuk e mbron më Ristanin dhe e lë bashkinë nën kontroll të plotë nga Veliaj.
26 tetor 2026 – Mesazhi nga qelia
«Lëvizjet dhe protestat studentore nuk janë fundi i botës, por fundi i një bote», shkruan Veliaj për zhvillimet në Serbi. Disa e lexuan si një mesazh të tërthortë për Ramën. Një paralajmërim politik apo thjesht një koment mbi zhvillimet rajonale? Në klimën e krijuar mes tyre, edhe fjalët për Serbinë marrin jehonë në Tiranë.
28 tetor 2026 – Transferimi i papritur nga Durrësi në Fier
Veliaj e cilëson lëvizjen si «rrëmbim policor» dhe me prapavijë politike. Autoritetet e burgjeve deklarojnë se procedura është kryer në përputhje me ligjin. Qelia ndryshon, por beteja nuk ndalet.
30 tetor 2026 – Përplasja bëhet personale
Sipas raportimeve,në një mbledhje me socialistët kryesorë, Rama e akuzon Veliajn për mbështetje dhe financim të protestave studentore.
Në të njëjtën ditë, në mbrëmje vonë, një mik ministër i Veliajt shkon në qelinë e re në burgun e Fierit. Pas takimit me ministrin e Drejtësisë, Toni Gogu, Veliaj pretendon se i është përcjellë një ultimatum nga kryeministri për dorëzimin e mandatit dhe se i janë bërë kërcënime për masa të tjera. Gogu i mohon këto pretendime. Dy versione, një konflikt që tashmë nuk fshihet dot pas heshtjes.
2 nëntor 2026 – Veliaj sfidon Ramën nga qelia
«Sfidoj Kryeministrin e vendit të nxjerrë një provë të vetme për aludimet e protestave. Ndryshe ik!» Dhe më tej: «Unë vërtet kam më pak liri sesa Kryeministri, por kam shumë herë më tepër dinjitet se ai.»
Rama, deri në momentin e këtij shkrimi, nuk ka dhënë një përgjigje publike të drejtpërdrejtë ndaj akuzave të letrës së sotme.
⸻
Kjo është metamorfoza: nga “mish për top” te “më shumë dinjitet se ai”.
Njëzet muaj mjaftuan që një marrëdhënie politike e ndërtuar mbi interesa të përbashkëta të shndërrohej në një luftë nervash, kontrolli dhe mbijetese. Rama ka pushtetin e qeverisë; Veliaj, megjithëse pas hekurave, mban ende mandatin dhe përpiqet të ruajë peshën e tij politike.
Njëri mund të kontrollojë institucionet e ekzekutivit, tjetri mund të sfidojë nga qelia. Njëri ka mjetet e pushtetit, tjetri kërkon të mos mbetet peng i tij. Dhe mes tyre, besnikëria duket se është zëvendësuar nga dyshimi, ndërsa çdo lëshim ngjan me një armëpushim që pret betejën e radhës.
Në këtë histori, thikat pas shpine janë metafora e një politike ku aleatët e djeshëm mund të bëhen rivalët e nesërm. Por akuzat për presion dhe kërcënime mbeten pretendime që kërkojnë prova, jo verdikte të parakohshme.
Sepse lufta e vërtetë nuk është më vetëm për Bashkinë e Tiranës. Është për atë që mbetet kur pushteti nuk të mbron më: mandatin, ndikimin dhe aftësinë për të mbijetuar politikisht. Edhe nga qelia.
