Sot, në mbledhjen e Këshillit Kombëtar të PD-së, kryetari i përjetshëm, tashmë në perëndim edhe biologjik, la me gojë hapur edhe ata që deri dje i konsideronte figurat më të rëndësishme të partisë. Propozimet e tij janë një përzierje vajzash të reja anonime, zonjash që me politikën nuk duket se i lidh ndonjë përvojë, djemsh të rinj, shumica miq e shokë të familjarëve të tij, dhe vetëm katër deputetësh nga grupi parlamentar.
Praktikisht, ky është shpartallimi final i të gjithë atyre që u rritën në oborrin e Lulzim Bashës dhe që, gjatë dy viteve të fundit, e shitën veten si “aftësi politike” për të kaluar nga oborri i Bashës në atë të Berishës. Ky i fundit duket se ua ka shlyer borxhin duke i bërë deputetë disa prej tyre dhe, tashmë i çliruar nga çdo detyrim ndaj tyre, i ka shtyrë në periferi të partisë së tij.
Private është, në fakt, fjala që e përkufizon më mirë PD-në e Berishës. Aq private sa, mesa duket, ai ka filluar të mendojë për pasardhësin brenda shtëpisë. As ky operacion nuk do të jetë i lehtë, por deri atëherë ai duket se ka vendosur ta mbajë partinë si një trashëgimi familjare, pa asnjë kushtëzim. Ky është shndërrimi logjik i mënyrës se si Berisha e ka konceptuar pushtetin: një trofe që nuk ndahet, por ruhet dhe trashëgohet. Prandaj e ka mbushur partinë me të rinj të papjekur dhe emra anonimë, virtyti i vetëm i të cilëve është besnikëria e verbër ndaj familjes.
Ironia e ditës është se pikërisht kur një lëvizje qytetare ka zbritur në shesh kundër sistemit të vjetër, Berishën përfshirë, ai jep provën më të fortë të asaj që përfaqëson politika e vjetër: përdorimin e partive si pronë private, në kundërshtim me interesin publik dhe qytetar. Ky është, ndoshta, epitafi më i shëmtuar që Sali Berisha mund t’i linte një partie që dikur lindi nga një lëvizje qytetare, ashtu si ajo që sot kërkon t’i japë fund pikërisht këtij modeli politik.
