Për të 58-ën ditë me radhë, protestuesit u mblodhën para Kryeministrisë duke kërkuar dorëheqjen e Edi Ramës. Por vëmendja e tyre nuk u përqendrua te tubimi i pasdites. Ajo mbeti te ajo që ndodhi disa orë më parë para Kuvendit.
Sipas protestuesve, mobilizimi i jashtëzakonshëm i Policisë së Shtetit për seancën plenare nuk ishte një masë sigurie, por një tregues i frikës së pushtetit. Ata pretenduan se në Tiranë ishin angazhuar mbi një mijë efektivë policie nga qarqe të ndryshme të vendit, ndërsa përmendën edhe ardhjen e 13 furgonëve policie nga Shkodra.
Në fjalimet e mbajtura para Kryeministrisë, aktivistët e krahasuan situatën me një “shtetrrethim”, duke ironizuar se deputetët u mbrojtën nga një ushtri policësh përballë një proteste ku arma më e fortë ishin vezët.
Për protestuesit, ky kontrast flet më shumë se çdo deklaratë politike. Sipas tyre, një pushtet që mobilizon një numër kaq të madh forcash policore për një protestë qytetare nuk demonstron forcë, por pasiguri.
Një tjetër mesazh iu drejtua vetë Policisë së Shtetit. Folësit thanë se, që prej nisjes së protestave, janë përpjekur të dallojnë policët nga vendimmarrësit politikë, duke argumentuar se efektivët përballen me paga të ulëta dhe punojnë nën presionin e eprorëve. Megjithatë, ata akuzuan drejtuesit e policisë se po e përdorin institucionin si mburojë të pushtetit politik, në vend që të garantojnë të drejtën kushtetuese të qytetarëve për të protestuar.
Gjatë tubimit u përkujtua edhe përvjetori i nisjes së Festivalit për Mbrojtjen e Teatrit Kombëtar. Protestuesit e cilësuan rezistencën dyvjeçare për teatrin si një nga momentet më të rëndësishme të aktivizmit qytetar në vend, duke kujtuar se godina u shemb gjatë pandemisë, në një operacion që vazhdon të mbetet simbol i përplasjes mes pushtetit dhe shoqërisë civile.
Pas 58 ditësh protestë, organizatorët këmbëngulin se lëvizja nuk ka hyrë në fazën e lodhjes. Përkundrazi, ata pretendojnë se mobilizimi i madh policor për çdo seancë parlamentare është prova se presioni qytetar po prodhon efektin që synon: ta detyrojë pushtetin të jetojë çdo ditë me frikën e reagimit të qytetarëve.
Në fund, fotografia e ditës nuk ishte ajo e protestuesve para Kryeministrisë. Ishte ajo e një Parlamenti të rrethuar nga qindra efektivë policie. Dhe pikërisht kjo ishte pyetja që protestuesit lanë pezull: nëse pushteti ndihet kaq i sigurt, pse ka nevojë për kaq shumë policë për t’u mbrojtur nga disa qytetarë me vezë në duar?
