Vite më parë, teksa përshkoja një nga rrugicat që lidh rrugën e Kavajës me rrugën “Myslym Shyri”, në këtë stinë të vitit gjithnjë sodisja me endje një jargavan që kacavirrej murit të një banese private. Teksa një ditë, pasi e kundrova për pak çaste se nxitoja për në punë, me vetëpremtimin që, kur të kthehem, t’i kushtoj më tepër kohë, e kishin shkulur vendit, bashkë me banesën pronare të jargavanit. Sot aty është ngulur një pallat i ndryshkur në ngjyrë.
Nuk është një ngjarje e vetme në Tiranën tonë. Për çdo ditë, një dorë e mllefosur vendimmarrësish po i shemb çdo qoshe bukurie e paqësie, për ta zëvendësuar me zhurmën urbanistike të bunkereve që i quajnë kulla apo pallate. Njëherësh po i shkulin përditë shpirtin e humanizmit dhe mirësisë, për të ngulur arrogancën e krimit.
Tek përshkoja një tjetër nga këto rrugica, që si për kundërshti ende ruajnë qoshe mirësie e butësie, prapë e pashë kacavjerrjen e jargavanit. E fiksova në një foto të shpejtë celulari, të mbetet kujtim, kur vendin t’ia zërë një tjetër bunker i lartë zhurmaxhi.
