Deti i Lezhës ka marrë sërish jetë. Dy vajza të mitura, vetëm 11 dhe 9 vjeçe, humbën jetën tragjikisht në plazhin e Tales pasi u përballën me dallgët e forta. Vetëm pak javë më parë, në Shëngjin, dy të rinj humbën jetën në rrethana të ngjashme, ndërsa dy të tjerë arritën të shpëtoheshin.
Brenda pak javësh, katër persona kanë humbur jetën në të njëjtën vijë bregdetare. Këto nuk janë më raste të izoluara, por një alarm serioz për sigurinë në plazhet shqiptare.
Sipas ligjit dhe rregulloreve për administrimin e plazheve, garantimi i sigurisë së pushuesve është përgjegjësi e pushtetit vendor dhe e subjekteve që administrojnë plazhet. Vrojtuesit e plazhit nuk janë luks, por një detyrim minimal për të parandaluar tragjeditë.
Në Shqipëri ka rreth 450 kilometra vijë bregdetare dhe mbi 200 stacione plazhi të organizuara, por numri i vrojtuesve të trajnuar mbetet i kufizuar. Në shumë zona, pushuesit futen në det pa asnjë mbikëqyrje, pa flamuj paralajmërues dhe pa personel të specializuar për ndërhyrje emergjente.
Në vend që vëmendja të përqendrohet vetëm te promovimi i detit kristal dhe sezonit turistik, bashkitë duhet të garantojnë standardet minimale të sigurisë. Çdo plazh publik apo i administruar duhet të ketë të paktën një vrojtues detar të pajisur dhe të trajnuar, siç ndodh në shumicën e vendeve turistike.
Dy vajzat e vogla të Tales nuk do të kthehen më pranë familjeve të tyre. Më herët, dy të rinj humbën jetën në Shëngjin. Bilanci tragjik i katër viktimave brenda pak javësh ngre një pyetje të thjeshtë: sa jetë të tjera duhet të humbin që siguria në plazhe të mos konsiderohet një detaj, por një detyrim i panegociueshëm për bashkitë?
