Në episodin e sotëm të podcastit të tij “Flasim”, Edi Rama u shfaq sërish në versionin e tij më të preferuar: kryeministri që pyet e përgjigjet vetë, që rrëfen lodhjen e pushtetit me tonin e një martiri të keqkuptuar, dhe që, pavarësisht gjithçkaje, deklaron me qetësi se nuk ka ndërmend të largohet. “Po, ndonjëherë mendoj të lë gjithçka, por është diçka sipërfaqësore,” tha ai, duke e mbyllur çdo shpresë për rotacion me po aq lehtësi sa mbyll një kapitull podcasti.
Por për kë është sipërfaqësore kjo lodhje? Sepse për qytetarin që zgjohet herët për të paguar faturat, për prindin që llogarit çdo qindarkë të javës, për mjekun e lodhur, për mësuesin që pret rritje rroge prej vitesh – lodhja është e thellë, e ditës, e jetës. Dhe ndërsa Rama shpjegon se “kur arrin në majë je vetëm”, shumëkush e kupton se ai fliste për majën e pushtetit, jo për majën e barrës që mban shoqëria.
Ironia më e madhe e “Flasim” është se në këtë podcast flitet shumë, por dëgjohet pak. Ai flet për mure, për kohë që ikën, për vendime të vetmuara – ndërsa jashtë, muret janë të lagësht, ora nuk ecën, dhe vendimet i marrin të tjerët. Në një vend ku çdo vit kalon më shpejt, por çdo ditë duket më e rëndë, kryeministri flet për vetminë e tij në majë, ndërsa njerëzit poshtë përballen me vetminë e mbijetesës.
Në fund, “Flasim” është si një pasqyrë që e kthen dritën vetëm nga një anë. Ai flet për të lodhurin në majë, ndërsa të lodhurit e vërtetë as nuk janë të ftuar në podcast. Dhe kështu, ndërsa Rama vazhdon sezonin e ri të “Flasim”, Shqipëria vazhdon sezonin e vjetër të heshtjes.
