Në të njëjtën ditë kur Sali Berisha doli para gazetarëve me akuza të forta ndaj ambasadorit të BE-së në Tiranë, Silvio Gonzato, duke e quajtur “përçues të propagandës së paguar të Edi Ramës” dhe “shpërndarës dezinformimi në institucionet europiane”, brenda Parlamentit të Shqipërisë u zhvillua një tjetër skenë me tone krejtësisht të ndryshme.
Ndërsa Berisha fliste për “sulme të targetuara” nga zyrtarë të BE-së dhe Komisionit Europian, duke e akuzuar Gonzaton se ka shpërndarë te eurodeputetët tezën se ai “nuk është pro-perëndimor” dhe se mban një axhendë të frymëzuar nga MAGA — një pretendim që ai e cilësoi trillim politik — Gazment Bardhi, kreu i Grupit Parlamentar të PD-së, priste në zyrën e tij në Kuvend, Ngarkuarën me Punë të SHBA-ve në Tiranë, znj. Nancy VanHorn.
Në deklaratën e tij, Bardhi përsëriste të njëjtën narrativë që PD ka artikuluar prej kohësh: se Shqipëria gjatë 12 viteve të fundit është drejtuar nga “një qeveri partnere e krimit të organizuar dhe karteleve të drogës”, e cila qëndron në pushtet “përmes parave të pista të korrupsionit dhe krimit”. Ai e poziciononte PD-në si aleaten e vetme të SHBA-ve në betejën kundër korrupsionit dhe si garanci për zgjedhje të lira.
Kontrasti është i dukshëm:
– Berisha shënjestron BE-në, diplomatë të Komisionit Europian dhe akuzon se ndaj tij po ndërtohet një fushatë dezinformuese e orkestruar nga Tirana.
– Bardhi, ndërkohë, kërkon të rifreskojë kredencialet e PD-së para SHBA-ve, sërish në institucion, duke ruajtur një qasje shumë më institucionale dhe të moderuar.
Dhe megjithatë, ky koordinim i dukshëm midis “kryetarit që bën xhandarin me ndërkombëtarët” dhe “kreut të Grupit Parlamentar që mban portën hapur për SHBA-të”, e ka humbur shkëlqimin e dikurshëm. Sepse, që prej ditës kur Sali Berisha u shpall non grata nga SHBA dhe më pas nga Mbretëria e Bashkuar, realiteti është një: asnjë zyrtar i lartë amerikan apo europian nuk ka shkelur në selinë e PD-së.
Takimi i Bardhit në Kuvend është më shumë protokoll institucional sesa shenjë e rikthimit të marrëdhënieve politike. Ndërkohë, ofensiva e Berishës ndaj BE-së e ngushton edhe më shumë hapësirën diplomatike të PD-së.
Kështu, PD sot duket sikur funksionon me dy narrativa që nuk takohen:
njëra që lufton “propagandën e BE-së”, dhe tjetra që përpiqet të mbajë gjallë një vijë komunikimi me SHBA-të.
Një lojë me dy ritme, dy role dhe një krizë të vetme besueshmërie — e cila tashmë nuk i bind më as shqiptarët dhe as partnerët ndërkombëtarë.
