Partia Demokratike duket se nuk ka asnjë rezervë që Erion Veliaj të paraqitet në Komisionin e Posaçëm për Reformën Territoriale për të dhënë mendimet e tij si kryetar i Bashkisë së Tiranës. Kërkesa u formulua zyrtarisht nga bashkëkryetari i komisionit, Arbjan Mazniku, ndërsa deri tani nga bashkëkryetari i komisionit, Luciano Boçi, nuk është shprehur asnjë kundërshtim. Përkundrazi, vetëm një ditë më parë, deputetja e PD-së dhe përfaqësuese e qarkut të Tiranës, Jorida Tabaku, kërkoi publikisht që Veliaj të jetë pjesë e dëgjesave të komisionit.
Kjo krijon një paradoks politik që kërkon përgjigje. Si mundet që Partia Demokratike, e cila prej vitesh e ka cilësuar Erion Veliajn simbol të korrupsionit në pushtetin vendor, ta pranojë sot si bashkëbisedues për një reformë kaq të rëndësishme? Si mund të konsiderohen të vlefshme rekomandimet e një kryetari bashkie që është nën akuzë nga SPAK dhe që emri i tij është lidhur vazhdimisht me skandalet e administrimit të Bashkisë së Tiranës, përfshirë edhe aferën e inceneratorëve?
Nëse opozita beson se akuzat ndaj Veliajt janë serioze dhe se modeli i drejtimit të Bashkisë së Tiranës ka prodhuar abuzime, atëherë lind pyetja se çfarë vizioni pret të dëgjojë prej tij për reformën territoriale. Çfarë vlere ka dëshmia e një zyrtari që vetë opozita e ka akuzuar vazhdimisht si pjesë të një sistemi të korruptuar?
Në politikë mund të ketë dëgjesa institucionale dhe respekt për procedurën parlamentare. Por një gjë është të respektohet procedura dhe krejt tjetër të krijohet përshtypja se një person nën akuzë për korrupsion po trajtohet si autoritet moral dhe administrativ për të orientuar reformimin e pushtetit vendor.
Pikërisht për këtë arsye, Luciano Boçi dhe Jorida Tabaku u detyrohen një sqarim votuesve të Partisë Demokratike. A është kjo thjesht një dëgjesë formale që buron nga funksioni institucional i Veliajt si kryetar bashkie, apo opozita po pranon që vizioni i një politikani të akuzuar nga SPAK të bëhet pjesë e diskutimit për të ardhmen e organizimit territorial të vendit? Ky është një debat që nuk mund të kalojë në heshtje.
