Gati gjysma e të shoqëruarve në komisariat janë të mitur. Nuk kanë organizata ku bëjnë pjesë, por vetëm zemërim për të shpërthyer, për ta filmuar dhe për ta publikuar në rrjetet sociale.
Një rregull i vetëm: asnjë rregull. Asnjë udhëheqës, asnjë drejtues, asnjë skemë, ndoshta asnjë ideologji dhe asnjë motiv i mirëfilltë politik. Vetëm një objektiv i shpallur: të shkatërrojnë gjithçka.
Në Milano, ashtu si në Paris. Përpara Katedrales së Duomos, ashtu si nën Kullën Eiffel. Simbole për t'u sulmuar dhe më pas për t'u përdorur si trofe në rrjetet sociale, veçanërisht në TikTok, vitrina e preferuar e revolucionarëve të improvizuar që pasditen e së shtunës, deri në orët e mbrëmjes, e kthyen zemrën e Milanos në një fushëbetejë.
Kosha mbeturinash të përmbysur, barrikada të improvizuara, vitrina dyqanesh të shkatërruara dhe një gjueti e pamëshirshme ndaj policëve, ku tavolinat dhe karriget e lokaleve, barrierat metalike dhe gurët u shndërruan në armë.
Në disa raste, policët dhe karabinierët, të pajisur me helmeta për të mbrojtur kokën, ndonjëherë pa sukses, u detyruan pothuajse të dorëzoheshin. U tërhoqën përballë një grupi prej 300–400 të rinjsh, të cilët e shndërruan manifestimin “Italia in piazza”, të organizuar kundër kostos së lartë të jetesës dhe çmimeve marramendëse të karburanteve, në një uragan shkatërrimi të verbër.
Një operacion që nuk duket se lidhet me organizata, kolektiva apo lëvizje të caktuara. Sepse, ashtu si në raste të mëparshme, ata që morën nën kontroll qendrën e qytetit nuk kanë një grup ku bëjnë pjesë, nuk kanë parti dhe nuk përfaqësojnë ndonjë strukturë politike. Kanë vetëm zemërimin që duan ta shpërthejnë dhe, mbi të gjitha, ta ekspozojnë.
Në Milano, manifestimi ishte njoftuar nga një 17-vjeçar, një adoleshent i shoqëruar nga nëna e tij, të cilit protesta më pas i doli jashtë kontrollit. Dhe kontrollin ia morën pikërisht të rinj të moshës së tij.
Deri mbrëmjen e së shtunës, nga rreth 60 personat e shoqëruar në komisariat, pothuajse gjysma ishin të mitur. Priteshin arrestime, kallëzime penale dhe masa administrative nga autoritetet policore.
“Fytyra fëmijësh, vërtet”, ishte shprehja që përsëritej si një refren i trishtuar në korridoret e komisariatit të rrugës Fatebenefratelli, duke dëshmuar moshën e atyre që kishin vendosur të luanin luftë urbane.
Skena të ngjashme ishin parë edhe në Stacionin Qendror të Milanos, në shtator të vitit të kaluar, dhe më pas në unazën rrugore të qytetit. Skenari ishte identik: gurë kundër policëve dhe karabinierëve, ndërhyrje të forcave të rendit, përleshje dhe një shi bombolash me gaz lotsjellës.
Por identike ishin edhe veshjet dhe aksesorët e protagonistëve të revoltës, një hollësi aspak e parëndësishme. Kapele që shndërrohen në maska për fytyrën, tuta sportive, atlete dhe çanta beli, shpesh të markave të njohura.
Kjo është pamja dalluese e të rinjve, shumë të rinjve, madje edhe të miturve, italianë dhe italianë të brezit të dytë, të cilët sidomos gjatë fundjavave lëvizin nga periferitë dhe qytetet përreth për t'u grumbulluar në qendër të Milanos.
Fakti që janë në thelb apolitikë, pa identitet të qëndrueshëm organizativ dhe pa lidhje me struktura të caktuara, u mundëson t'u shpëtojnë mekanizmave të identifikimit dhe parandalimit të Digos, strukturës së specializuar të policisë italiane.
Në këto situata, si në Stacionin Qendror, në unazën rrugore dhe tani në Duomo, policia nuk ka përfaqësues me të cilët të flasë, të negociojë apo të përpiqet të ndërmjetësojë.
Dhe kështu mbetet vetëm përplasja.
Përleshjet e së shtunës përfunduan me 25 persona në spital, mes tyre dhjetë policë dhe pjesëtarë të forcave të rendit.
Disa prej pjesëmarrësve kishin mbërritur dukshëm të përgatitur. Përndryshe nuk mund të shpjegohet prania e mjeteve tymuese, mjeteve piroteknike shpërthyese apo dorezave të përdorura për të kapur bombolat e gazit lotsjellës dhe për t'ua kthyer forcave të policisë.
Megjithatë, pjesa më e madhe e atyre që morën pjesë në shkatërrime u tërhoq nga përleshjet e para dhe nga përhapja e menjëhershme e pamjeve në rrjetet sociale.
Sikur kaosi të ishte për ta garancia se mund të krijonin edhe më shumë kaos.
Kështu, disa u zhvendosën nga qytete të provincës, ku i njëjti manifestim nuk kishte arritur të tërhiqte pjesëmarrës. Ata iu bashkuan turmës që ishte krijuar tashmë në Milano, ku shiheshin në numër të kufizuar edhe flamuj propalestinezë dhe shalle palestineze.
Brenda pak çastesh, maskat mbuluan fytyrat, disa bluza u përdorën për të fshehur identitetin dhe filloi një breshëri shkopinjsh, gurësh kalldrëmi dhe fikësesh zjarri.
Më pas erdhi plaçkitja e dyqaneve dhe marrja me forcë e disa automjeteve të forcave të rendit.
Gjithçka, shpesh, përpara kamerave të telefonave celularë. Filmimi ishte pjesë e domosdoshme e veprimit, mënyra për t'u dhënë edhe më shumë vlerë atyre skenave dhe për t'i shndërruar në përmbajtje për rrjetet sociale.
Dhe sfondi muzikor i videove ishte pothuajse i parashikueshëm: “Tout le monde déteste la police” — “Të gjithë e urrejnë policinë”.
I vetmi himn i shkatërruesve.
Burimi: La Repubblica, Carmine R. Guarino, 18 tetor 2026. Tekst i përshtatur në shqip.
