Në Festivalin e Kanës këtë vit nuk ishte vetëm kinemaja që tërhoqi vëmendjen. Në mes të tapetit të kuq, mes yjeve të Hollywood-it dhe luksit të zakonshëm të festivalit, një nga figurat më të komentuara u bë John Travolta. Jo për një rol të ri, por për një beretë.
Në fakt, tre bereta.
E zezë, kafe dhe krem, të kombinuara me syze me skelet të hollë dhe një mjekër që interneti u tall duke thënë se dukej sikur ishte vizatuar me marker. Fotot e aktorit 72-vjeçar u bënë menjëherë virale. Disa e krahasuan me një barist, të tjerë me një villain filmash spiunazhi apo një personazh të “Guess Who?”.
Por vetë Travolta e shpjegoi shumë thjesht transformimin e tij. Duke qenë se po debuton si regjisor për herë të parë, ai kishte vendosur të vishej si regjisorët klasikë europianë të kinemasë. Duke parë fotografi të Ingmar Bergman dhe Roberto Rossellini, i kishte thënë vetes: “Je aktor. Luaj rolin e një regjisori.”
Dhe ndoshta pikërisht këtu fillon pjesa më interesante e gjithë kësaj historie.
Sepse pothuajse të gjithë njerëzit, në një moment të jetës së tyre, janë përpjekur të vishen si versioni që duan të bëhen. Dikush për një punë të re. Dikush pas një ndarjeje. Dikush për të krijuar një identitet tjetër nga ai që kishte deri dje.
Rrobat nuk janë vetëm estetikë. Janë psikologji. Janë pushtet. Janë mënyrë për të negociuar me veten dhe me botën.
Në Hollywood kjo ndodh vazhdimisht. Taylor Swift që vesh bizhuteritë e Elizabeth Taylor për të marrë pak nga aura e saj. Kim Kardashian që hyn në fustanin e Marilyn Monroe për të krijuar krahasimin e pashmangshëm me ikonën. Pep Guardiola që ndryshon stilin e veshjes sikur po përpiqet t’i japë vetes një identitet të ri larg lodhjes së Manchester City.
Por askund kjo lojë nuk bëhet më e dukshme sesa në politikë.
Aty kostumi nuk është më thjesht kostum. Është teatër pushteti. Është mënyrë për të projektuar figurën e liderit që dikush dëshiron të jetë. Lider popullor, lider modern, lider i fortë apo lider “ndryshe”.
Në fund, Travolta mund të jetë tallur për beretën e tij në Kanë, por ndoshta ai thjesht bëri publikisht atë që shumica e njerëzve bëjnë në heshtje:
përpiqen të duken si personi që ende nuk janë bërë plotësisht.
