Nga Denata Rroji
"Te Dyja" ishin te reja dhe ne kulmin e rrezellimit te tyne kur gjyshi tregtar i suksesshem per kohen, solli ne shpine e tij te re, te ndertume sipas stilit modern italian te viteve '30; grun e tij sojlije, teper sqimetare, bij e nji familje te njohun dhe me tradita te hershme orientale të Shkodres, Gjyshen time, si dhe nder shume orendi e placka te stilit perendimor, edhe nje Portmonto.
Fatkeqesisht " Te Dyja" nuk e paten te gjate te "nuseronin", pasi se bashku " fluturun" prej aty njeheresh, te detyrume nga "fortuna" te ithta politike. U strehun tek t' afermit e tyne bujare, pikerisht n' ate hapsine ku zajn fill dhe kujtimet e mia.
Me siguri dikur te reja, ndersa kur i njoha une, kishin ra "nga vakti", megjithate hala mbaheshin dhe po te ishe i vemendshem dhe dashamirs, ato e tregonin origjinen e tyne fisnike.
"Te Dyja" ishin vra ne menyren e vet, njena nga hallet, e tjetra nga myku e lagshtina. Oda e vogel qe i kishte mikeprit, te shtunave mbushej me te aferm, plot fryme t' ardhun per vizite, e kshtu Portmontoja kthehej ne strofkullen time te deshmive, dhe shpesh edhe ne shtratin tim t' andrrimeve. Permes spangove dekorative te mobiljes te bame prej druni mogano, kapja peshperima burrash, fjale te cuditshme, te cilat vetem ma vone, me rritjen, mora vesht se qene te ndalueme, ndersa nga durt e nanes shifja te dilnin avuj te ngrohte supe, qe cuditnisht si tekanjoze e ushqimit, ne ate vend ajo gjelle m' pelqente ma shume se cdo heje tjeter. Edhe sot syve me del shpesh nanadaje, ajo plake e imt me degermine e bardhe si bora qe falej pese here ne dite per shpetimin e shpirtnave te drejtenve dhe te padrejtenve, si dhe Portmontoja, ajo mobilje hijerande ngjyre kafe dhe e lustrume, ardh prej Italie.
Si Nusja po ashtu dhe Portmontoja qene andrrat e keputuna te gjyshit tim, apo te bashkejetumunit te lindjes me perendimin ne ate qyteterim te lashte verior.
Ps. Ne kujtim te nanes sime Samije e ve me pese femije, qe u strehu te halla e saj ne shtepine e Riza Memes ose ma vone e Ahemet Koplikut. Qofshin te parajses!
Për Shkodrën…
Nuk jam e dashurume me qytetin tim pse ai asht i derdhun përmbi Bunë,
As pse ka për kryekunorë fortes Rozafën,
As pse buzët mund t'i futesh në Drin me pi ujë
e të përfundosh befas narciz e marrosun.
As pse kambanat dhe minaret këndojnë së bashku në qiell të hapun.
Jam e dashurume me qytetarinë e porosive të babës,
t'palosuna n' pajë nga duart e nanës.
Asht kjo shtylla kurrizore që m'kujton me ndejt drejt,
edhe kur pesha vet mue m'bjen ndesh.
Janë miqësitë lulemustak,
që m' kujtohen
sa herë kam nevojë për me shkund zemrën nga mërzia.
Asht fryma që akoma ndërton njerëzorja e lashtë.
Ajo që i jep jetē rrënojave,
që e ban magjike natyrën,
dhe të trasheguem si pasuri e çmuar
mure t' nalta të qytetit tim.
