Kjo e 9 nëntorit do të hyjë në histori – jo për fituesit, por për boshllëkun. Vetëm 18.45 për qind e votuesve e panë të arsyeshme të dalin nga shtëpia, në atë që është pjesëmarrja më e ulët e regjistruar ndonjëherë në një proces zgjedhor në Shqipëri. Nga 334 mijë qytetarë me të drejtë vote në pesë bashki, votuan vetëm 46 mijë.
Vlora vendosi “rekordin” e apatisë me 12.54 për qind pjesëmarrje, ndërsa Berati mezi arriti në 19.98 për qind. Cërriku, Tepelena dhe Mati e mbajtën frymën gjallë disi, por jo aq sa të ndryshonin panoramën e përgjithshme: një vend që nuk beson më në zgjedhje.
Në këtë garë morën pjesë 13 kandidatë për pesë bashki, por pjesëmarrja tregoi më shumë për mungesën e besimit sesa për ofertat politike. Ishte një proces formal – qendrat e votimit u hapën, u mbyllën dhe askush nuk u emocionua.
Socialistët hynë në garë me vetëbesim të plotë, të sigurt se rezultati dihej që më parë. Nuk patën nevojë për fushatë – mjaftonte kalendari. Opozita, ndërkohë, zgjodhi një rrugë të mjegullt: as bojkot, as pjesëmarrje reale. Mbështeti “të pavarur” që nuk i njihte askush, ndërsa në terren mungoi çdo shenjë përpjekjeje apo fryme garimi.
Në njërën anë, votuesit opozitarë refuzuan të legjitimonin një proces që e quajnë farsë; në anën tjetër, nuk patën asnjë alternativë për ta kundërshtuar me votë. Rezultati? Një heshtje që flet më shumë se çdo konferencë shtypi.
Në fund, kryetarët e rinj të bashkive do të firmosin buxhete dhe projekte, por me një legjitimitet të rrudhur deri në absurditet. Këto zgjedhje nuk do të mbahen mend për fituesit, por si fotografia më e qartë e një vendi që ka humbur besimin se vota ndryshon diçka.
