Nëna e vajzës palestineze që vdiq ndërsa kërkonte ndihmë në telefon: “Nuk arrij ta shikoj filmin e realizuar për të, është shumë e dhimbshme. Por shpresoj që të ndihmojë botën të kuptojë çfarë po ndodh me fëmijët tanë”.
Jeton e mbyllur mes rrënojave, pa rrugë shpëtimi, në një burg nën qiell të hapur. Nëna e Hind Rajabit, vajzës gjashtëvjeçare palestineze që mbeti e bllokuar në një makinë të qëlluar me plumba dhe vdiq pasi lutej për ndihmë në telefon, rrëfen sot jetën e saj të shënuar nga zija dhe vetmia. “Nuk arrita ta shpëtoja – thotë ajo – dhe kjo do të mbetet përherë dhimbja ime më e madhe”.
Gruaja e përjeton çdo ditë atë telefonatë: Hind duke qarë, duke kërkuar të shpëtohet, dhe ajo, e pafuqishme, që i kërkon ndjesë. “Ato fjalë më ndjekin kudo. Nuk harrohen”.
Në muajt pas ngjarjes, historia e vajzës është kthyer në simbol të masakrës së civilëve në Gaza. Një film e ka sjellë historinë e saj në ekran, por nëna pranon se nuk mund ta shikojë: “Çdo imazh është një plagë që rihapet. Por shpresoj që të tjerët ta shikojnë, që të kuptojnë. Zëri i vajzës sime mund të zgjojë ndërgjegjet më shumë se çdo fjalim”.
Ajo flet me hidhërim për gjendjen e saj: “Burri im është zhdukur, nuk di ku është. Unë nuk mund të dal nga Gaza, nuk mund të kërkoj shpëtim. Jam e burgosur”.
Megjithatë, nga dhimbja e saj lind një thirrje për botën: “Mos lejoni që Hinda të harrohet. Ajo nuk është vetëm vajza ime: përfaqëson të gjithë fëmijët që vriten këtu çdo ditë. Zëri i saj duhet ta zgjojë botën, duhet të bërtasë që kjo masakër nuk mund të vazhdojë”.
Në fjalët e saj përzihen dëshpërimi dhe qëndresa. Një nënë që ka humbur gjithçka, por që dëshiron ta kthejë tragjedinë personale në një mesazh universal: të mos lejohet që vdekja e Hindit të mbetet pa kuptim.
