Nga Neli Demi
“Një fëmijë është i akuzuar. Të gjithë të tjerët duhet të pëgjigjen”
Ky është nëntitulli në posterin zyrtar të serialit “Adoleshenca” në Netflix.
“Adolescence” – Në fakt është një pasqyrë që na detyron të shohim më thellë
Seriali “Adolescence” ka ngjallur debat – jo vetëm sepse trajton tema të ndjeshme si bullizmi, ngacmimi seksual, dhuna apo trauma psikologjike, por sepse e bën këtë me një gjuhë të drejtpërdrejtë, të ndjerë dhe shpeshherë të dhimbshme.
Si profesionist i shëndetit mendor, nuk mund të rri indiferent para këtij përfaqësimi.
Adoleshenca është periudha më e brishtë në zhvillimin e individit – pikërisht aty ku formohen identitetet, ku shpërthejnë konfliktet e brendshme dhe ku mungesa e një rrjeti mbështetës mund të kthehet në tragjedi. Seriali na tregon se si shkolla, familja dhe shoqëria shpesh dështojnë të dëgjojnë, të kuptojnë dhe të ndërhyjnë me kujdes e përgjegjësi.
Si psikoanalist, më shqetëson jo vetëm dhimbja që përjetojnë personazhet, por edhe mënyra si shoqëria shqiptare shpesh e mohon ose e fsheh këtë realitet. Ky mohim është, në vetvete, një formë dhune. Trauma e pashprehur trashëgohet – bëhet kulturë.
Por “Adolescence” nuk është vetëm një pasqyrë e errët – është edhe një thirrje për veprim.
Si hartues dhe mbrojtës i politikave për shëndetin mendor, kam bindjen se është koha që shkollat tona të kenë shërbime të strukturuara të shëndetit mendor, që të rinjtë tanë të mos ndihen të vetëm, të mos ngelen viktima të një sistemi që hesht.
Ky serial është një manifest: nëse nuk flasim sot, do të qajmë nesër.
Unë zgjedh të flas!
