Bulevardi «Dëshmorët e Kombit» përballë godinës së Kryeministrisë po dëshmon prej ditësh një skenografi të pazakontë politike. Pasi karriget e vendosura më parë u thyen e u dogjën nga protestuesit, sot mbi trotuar është vendosur vetëm një «sofër e gurtë» me fletëpalosje ku shkruhet fjala “dialog”. Pa karrige, pa njerëz përreth dhe e rrethuar nga një heshtje domethënëse, kjo sofër është shndërruar në simbolin e një komunikimi të dështuar.
Kjo pamje ngre disa pyetje thelbësore mbi strategjinë dhe sjelljen e shefit të qeverisë:
Është bërë tashmë një zakon që kryeministri shfaqet në bulevard apo në ambiente publike vetëm në orët e hershme të mëngjesit, kur rrugët janë të shkreta dhe nuk ka asnjë qytetar apo protestues rrotull.
Pse Edi Rama nuk ulet vetë te ajo sofër gjatë ditës? Pse nuk del në shesh të presë njerëzit, për t'i dëgjuar ata sy më sy pa skenografi të parapërgatitura dhe pa kamera kontrolluese? Dalja në shesh mes turmës kërkon kurazh politik dhe përballje me mllefin e grumbulluar të qytetarëve, diçka që nuk mund të menaxhohet me video të redaktuara në rrjetet sociale.
Ekziston një kontradiktë e fortë logjike në diskursin e kryeministrisë:
Nga njëra anë, protestat etiketohen si të parëndësishme, me pjesëmarrje të tkurrur ose si veprime dhune e vandalizmi. Njëkohësisht, prezantohen paketa të ashpra anti-dhunë me gjoba e dënime drastike.
Nga ana tjetër, po ky kryeministër vazhdon të ftojë pothuajse me lutje po këtë grup për të ukur në "sofrën e dialogut".
Nëse protestuesit janë vërtet margjinalë ose thjesht "dhunues", pse bëhet kjo këmbëngulje e përhershme për bisedime?
Përgjigjja qëndron te nevoja për legjitimitet proceduralk. Thirrja e vazhdueshme për dialog i shërben pushtetit për të ndërtuar narrativën e "liderit të hapur e paqësor", ndërsa refuzimi i protestuesve përdoret për t'i faturuar opozitës apo sheshit dështimin e komunikimit dhe përgjegjësinë e përshkallëzimit.
Këmbëngulja për dialog përmes simboleve të gurta dhe refuzimi për të dalë fizikisht mes protestuesve nxjerrin në pah disa frikëra reale të pushtetit:
Në një tryezë zyrtare ose përmes një "sofre" të përgatitur nga vetë ai, Rama kontrollon formatin. Në shesh, përballë një turme të irrituar, kontrolli shpërbëhet menjëhaltë.
Partnerët e jashtëm kërkojnë me ngulm maturi dhe dialog politik. Ftesa e përsëritur për dialog – qoftë edhe vetëm si një instalacion i gurtë – është një mesazh i adresuar më shumë për diplomacinë sesa për vetë qytetarët në rrugë.
Çdo protestë që zgjat dhe shfaq rezistencë krijon një precedent rreziku për çdo kabinet qeveritar. Përpjekja për t'i ulur protestuesit në tryezë është mënyra më e shpejtë për të fragmentuar mbështetjen e tyre dhe për të shuar hovin e sheshit.
Sofra e gurtë e lënë bosh në bulevard nuk është më një ftesë sinqerte për bashkëbisedim, por një monument i hendekut mes pushtetit dhe qytetarëve. Për sa kohë që dialogu kërkohet përmes simboleve dhe jo përmes përballjes reale në shesh, ai do të vazhdojë të mbetet i refuzuar.
