Propaganda e Ministrisë së Shëndetësisë u kujdes me ngulm këto ditë të shpërndante lajmin se ministrja Evis Sala është përzgjedhur si një nga 10 gratë më me ndikim në botë për onkologjinë. Por ndërsa në letra e në njoftime zyrtare pozeohet si udhëheqëse e ndryshimit global, realiteti në terren zbulon se sa prej kartoni është ky shtet: onkologjia në Shqipëri është katandisur aq keq, sa ministria mbijeton e mburret falë lëmoshëve dhe donacioneve të biznesmenëve privatë.
Ditën e sotme, Ministria e Shëndetësisë nxori një njoftim pompoz ku pretendonte se po forcohet shërbimi onkologjik në rrethe, duke hapur pika kimioterapie e duke sjellë kushte dinjitoze. Madje ministrja Evis Sala shkoi edhe më tej me leksione moralizuese për stafin mjekësor:
“Ne, si mjekë dhe profesionistë të shëndetësisë, nuk duhet të lëmë asnjë pyetje pa përgjigje. Duhet të kemi durimin t’u shpjegojmë pacientëve të gjithë informacionin që u nevojitet.”
Por çfarë harron të thotë ministrja e "10 grave më të fuqishme"? Harron të tregojë se ato karrige ku ulen pacientët për të marrë trajtimin nuk i ka blerë shteti shqiptar nga taksat e qytetarëve, por ia ka dhuruar biznesmeni Samir Mane.
I njëjti biznesmen që më parë dhuroi poltronë për Onkologjikun në QSUT, ka njoftuar sot në rrjetin e tij social Instagram se kishte përfunduar edhe pajisjen e spitalit të Vlorës. Në postimin e shpërndarë nga shërbimi zyrtar i Samir Manes shkruhet:
“Following its work in Tirana, @manefoundation has renovated and equipped the Chemotherapy and Palliative Care Unit at Vlora Regional Hospital. This is part of Mane Foundation’s ongoing commitment to upgrading chemotherapy units nationwide, creating more comfortable conditions for patients and their families.”
(Në vijim të punës së tij në Tiranë, Fondacioni Mane ka rikonstruktuar dhe pajisur Njësinë e Kimioterapisë dhe Kujdesit Paliativ në Spitalin Rajonal të Vlorës. Kjo është pjesë e angazhimit të vazhdueshëm të Fondacionit Mane për të modernizuar njësitë e kimioterapisë në mbarë vendin, duke krijuar kushte më komode për pacientët dhe familjet e tyre).
Ndërsa Ministria e Shëndetësisë shet si "reforma e strategji kombëtare" zgjerimin e rrjetit onkologjik, e vërteta është se spitalet publike mbajnë këmbët me poltronët e dhuruar nga privatët.
Është vërtet ironike që një ministre që reklamohet nëpër tituj si "elitë e onkologjisë botërore" të katandiset duke prerë shiritat e karrigeve të falura. Kjo tregon qartë se sistemi shëndetësor shqiptar nuk ka nevojë për tituj e fasada ndërkombëtare, por për një shtet që nuk pret lëmoshën e radhës nga biznesmenët për t'u ofruar pacientëve kushte minimale trajtimi.
