Nga Agim Xhafka
Këto ditë, padashje, pyeta veten:
– Ore, unë jetoj në Korçë apo në Amerikë?
Përgjigja që më erdhi qe disi e çoroditur:
– Njësoj është, bre…
Ky përngjasim nuk më lindi rastësisht. Dikur, sa herë dilja për shëtitje në Minnesota, Michigan apo tani në Georgia, nuk di të mblidhem në shtëpi. Orë të tëra vërdallosem. Shoh plot vila të bukura dhe harrohem. Njëra më e bukur se tjetra, qoftë kur janë mbuluar nga dëbora, qoftë kur janë rrethuar me lulëzim të pafund.
Të njëjtën ndjesi kam edhe në lagjen 1 në Korçë. Në çdo rrugicë më befasojnë vilat, qoftë ato të sapondërtuara, qoftë ato që datojnë që nga vitet 1920. Syri më shlodhet, mendja më gëzohet. Nuk ndjej lodhje nga mijëra hapat që bëj. Bukuria ka mbuluar lagjen. Kudo stile të ndryshme, ndërtimet moderne bëjnë me turp shumë qytete të tjera të vendit.
Kur ec nëpër Korçë, më duket sikur jam në Amerikë. Nuk shoh asnjë ndryshim. Shoh pasurimin e qytetit tim. Një pasurim që buron nga djersa e korçarëve, të cilët, sapo lind dielli, zgjohen në Greqi, Itali, Australi, Amerikë, dhe kur ai perëndon, i gjen në ëndrrat e tyre të mbushura me mall. Mall për rikthim.
E vilat i presin, siç pret një nënë birin e saj…
