Opinion nga Muriel
Anatomia e një rënieje morale dhe dështimi institucional tregon se nëse arkitektët e Reformës në Drejtësi do të kërkonin sot një imazh për të ilustruar “produktin” e tyre dhjetëvjeçar, nuk kanë pse lodhen me grafikë; mjafton portreti i Olger Eminajt. Ky nuk është thjesht një skandal rozë që ndodhi në një zyrë gri, por pika ku “Drejtësia e Re” zhvishet nga kostumi i shtrenjtë i Brukselit dhe na shfaqet ashtu siç është: e pasigurt, e shantazhueshme dhe e ndërtuar mbi këmbë dhie. Ajo që trondit më shumë nuk është fakti që një zyrtar mund të ketë devijime etike, por natyrshmëria me të cilën bëhet pazari; kur një anëtar i Këshillit të Lartë të Prokurorisë (KLP) guxon të kërkojë favore seksuale në këmbim të “zgjidhjes” së një ankimimi disiplinor, ai na vërteton se i gjithë sistemi ka marrë tashmë fytyrën e tij, duke e kthyer institucionin në një zgjatim të impulseve primitive në mes të ditës dhe në mes të Tiranës.
Ironia e “distancimit” dhe larja e duarve si strategji mbijetese u shpërfaq qartë në reagimin e KLP-së pas publikimit të skandalit, një dokument që është një kryevepër e satirës institucionale ku deklarata se Këshilli “distancohet plotësisht” tingëllon sa tragjike, aq edhe qesharake. Si mund të distancohesh nga vetvetja kur Eminaj nuk ra nga qielli në atë zyrë, por u votua, u vetingua dhe u certifikua si “i kulluar” nga vetë ky sistem? Të thuash “distancohemi” është si të deklarosh se nuk e njeh njeriun që deri dje ishte relatori yt kryesor, një tentativë e dëshpëruar e “Pont Pilatëve” modernë për të larë duart në një legen që ka mbetur pa ujë. Ky distancim nuk është akt transparence, por një manovër frikacake për të shpëtuar karriget e mbetura, duke e lënë përgjegjësinë morale të tretet nëpër procedura që as vetë ata nuk i kontrollojnë dot më.
Reforma “si këmbët e dhisë” dhe projektimi i qëllimtë i vakumit ligjor zbulojnë gjenialitetin e mbrapshtë të rregullave tona, ku Neni 149 i Kushtetutës dhe Ligji 115/2016 kanë krijuar një “blindim” që në fakt mbron abuzuesin nga ndëshkimi i shpejtë. Njoftimi i KLP-së se i është drejtuar Inspektorit të Lartë të Drejtësisë (ILD) për një hetim “të menjëhershëm” është tallja e radhës, pasi ne e dimë që ky proces duhet të kalojë nëpër filtrat e ILD-së, t’i nënshtrohet të drejtës së mbrojtjes dhe në fund të presë vulën e Gjykatës Kushtetuese për shkarkim. Ky vakum nuk është një aksident, por një projekt i mirëmenduar ku “pavarësia” shërben si imunitet nga turpi; një sistem që nuk e vjell dot menjëherë “trupin e huaj” që e ka helmuar, është një sistem që e ka pranuar korrupsionin etik si pjesë të metabolizmit të vet ekzistencial.
Dora e padukshme e zyrtarëve të lartë dhe instrumentalizimi i shantazhit shpjegon pse ky ngërç procedural u la i hapur: politikës i duhen “Olgerët” që mund të mbahen nën presion përmes dosjeve të errëta. Zyrtarëve të lartë u mjafton që në poste kyçe të ketë individë me pika të dobëta, njerëz që e dinë se mbijetesa e tyre nuk varet nga integriteti, por nga labirinti ligjor që vetë politika e ka lënë qëllimisht pa dalje të shpejtë. Kur sistemi mbron një abuzues në emër të “procesit të rregullt ligjor”, ai po mbron në fakt pushtetin e atyre që e kontrollojnë atë proces nga prapaskena, duke e kthyer drejtësinë nga një shërbim publik në një shtëpi ankandi ku shitet dinjiteti i shtetit për interesa banale.
Përfundimi i kësaj drame institucionale tregon se drejtësia shqiptare sot ka marrë pamjen e asaj bisede banale në WhatsApp; është e korruptuar në rrënjë dhe ofenduese për çdo qytetar që ende guxon të besojë te ligji. Derisa ky sistem të ketë guximin të shkarkojë dhe të ndëshkojë pa pritur kalendarin e ILD-së apo verdiktet e stërzgjatura, fytyra e tij do të mbetet ajo e protagonistit të këtij skandali. Për sa kohë reforma mbetet mbi “këmbë dhie”, ajo do të vazhdojë të kërcejë sipas muzikës së atyre që nuk duan drejtësi të vërtetë, por vetëm një fasadë luksoze që fsheh të njëjtën kalbëzim të vjetër të veshur me togën e re të magjistratit.
Dhe kështu, deri në zgjidhjen e kësaj amullie procedurale dhe “vërtetimit të fajësisë” nga instancat që ecin me hapin e breshkës, Olgeri do të vazhdojë të jetë dyerve të KLP-së, me vegël në dorë për zgjidhjen e halleve të qytetarëve dhe mbështetjen e palëkundur të reformës në drejtësi.
