E dimë që shqipja mbaron fare për festa, atmosferë festive, lumturi, harmoni e plot të tjera si këto. Gjynah e keq më vjen për këtë dëshirë të lashtë për festa, por këto muhabetet me “sofra e iftarit”, “menuja e iftarit, “atmosfera e iftarit”, kafenetë plot, drita llambushka e dekorime ngado, etj., janë kot, janë gabim, deformim dhe largim nga thelbi i asaj çfarë duhet të jetë Ramazani. Dikush madje thoshte se është një “krishtlindjezim” i Ramazanit.
Ramazani nuk është festival. Nuk ka funksion kryesor aspektin social e komunitar, të dalmen me miq e me shokë e me familje, me shkëmbime dhuratash e momentesh lumturie. Kjo gjë është çshenjtërim, profanizim. Kulturë konsumi.
Ramazani është personal. Është të shohësh veten në pasqyrë. Të debatosh. Nëse bëheni tre: ti, vetja jote dhe Zoti, është shumë bukur. Në mos, dy është përsëri në rregull.
Epilog
Agjërim do të thotë uri. Nëse nuk ka uri, keq më vjen, por diçka nuk shkon që në fillim. Nuk ka kuptim asgjë. Këto ditë që kanë mbetur, mos dëgjo ekspertë ushqimi që të tregojnë si të kompensosh në iftar vitaminat e humbura gjatë ditës, mos dëgjo udhëzime si të shmangësh etjen, etj. Festa, menuja, gatimet, sofra plot, janë për Bajram. Ramazani është diçka tjetër.
