Kryetari i Kuvendit, Niko Peleshi, ka vendosur t’i japë fund një “bashkëpunimi institucional” që kishte nisur në mënyrë po aq absurde sa të pazakontë – mes Elisa Spiropalit dhe Gazment Bardhit. Me një vendim të prerë, Peleshi ka refuzuar kërkesën e opozitës për të qenë pjesë e seancës së Gjykatës Kushtetuese më 16 tetor, ku do të shqyrtohet çështja e mandateve të anëtarëve të këtij institucioni.
Në thelb, Parlamenti ka interes të drejtpërdrejtë për këtë çështje dhe, sipas ligjit, duhet të përfaqësohet nga një i deleguar i Kryetarit të Kuvendit. Por Peleshi ka zgjedhur të mos përfshihet në një seancë që, siç duket, po kthehej në një teatër me dy aktorë kryesorë të zakonshëm të politikës shqiptare: Spiropalin dhe Bardhin.
Në korrikun e vitit të shkuar, në një prej kërkesave më të çuditshme parlamentare, deputetët e Partisë Demokratike i kishin kërkuar ish-kryetares së Kuvendit Elisa Spiropali që, përveç përfaqësuesit zyrtar të Kuvendit, të përfshihej edhe një përfaqësues i tyre në seancën e Kushtetueses. Me fjalë të tjera, të “bashkëinvestonin” me socialistët në një proces që, në thelb, nuk ishte i tyre.
Spiropali, në stilin e saj të zakonshëm diplomatik, ia kishte premtuar Bardhit këtë “bashkëudhëtim kushtetues” – për herë të parë në histori. Por ndryshimet e majit sollën Peleshin në krye të Kuvendit, dhe Bardhi nxitoi të dërgonte të njëjtën kërkesë, nga frika se mos “romanca institucionale” mbetej pezull në tranzicionin e pushtetit.
Kërkesa e opozitës, në fakt, ngjante më shumë me një flirtim të radhës me mazhorancën. Socialistët mbronin Sonila Bejten demokratët kërkonin praninë e Holta Zaçes – dy figura që për ironi, përfaqësojnë krahët e së njëjtës krizë që ka mbajtur peng Gjykatën Kushtetuese.
Vendimi i Peleshit për ta mbajtur Kuvendin jashtë seancës ua preu vrullin të gjithëve. Por opozita, e paaftë për të fshehur zhgënjimin, po përpiqet ta kthejë këtë në një “moskoherencë” mes Peleshit dhe Spiropalit, duke hedhur spin pas spini në media.
Në realitet, ky episod tregon saktësisht se sa i turbullt është kufiri mes pushtetit dhe opozitës kur bëhet fjalë për Gjykatën Kushtetuese. Asnjëra palë nuk kërkon pavarësinë e saj – veçse kontrollin. Dhe kur interesi është i përbashkët, edhe “dashuritë institucionale” lulëzojnë. Por asnjëherë në dobi të Kushtetutës.
